My Nintendo Switch

อยู่ด้วยกันมาเดือนนึงแล้วนะกับเจ้า Nintendo Switch เครื่องนี้ ขอบคุณที่ทำให้เวลาที่น่าเศร้ากลายมาเป็นสนุกได้บ้าง ปล. เซลด้ากินเวลาชีวิตมากมาย

อ่านต่อ

ราคาชีวิต

“อุ๊ย สวยจังเลย ตัวเอง มาดูนี่หน่อยเร็ว” “ว่าไงจ๊ะที่รัก มีอะไรเหรอ” “ตัวเองดูนี่สิ สวยจัง เค้าอยากได้อ่ะ ตัวเองซื้อให้เค้าหน่อยนะ” “เดือนที่แล้วผมก็เพิ่งซื้อให้เองนี่ จะเอาอีกแล้วเหรอ” “ก็มันสวยนี่นา นะ นะ ซื้อให้เค้านะ” …

อ่านต่อ

ผมไม่ได้ทำ

“ผมไปทำงานก่อนนะ แล้วจะรีบกลับนะจ๊ะ” สุรพันธ์ พนักงานบริษัทซอร์ฟแวร์ชื่อดังลาภรรยาก่อนไปทำงานตอนเช้า “เดินทางดีๆนะคะคุณ แล้วเจอกันตอนเย็นค่ะ” ภรรยาของเขาตอบ สุ รพันธ์เดินเข้าไปหอมแก้มภรรยาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะเข้าไปหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยวัยสองเดือนของเขาที่กำลังหลับอยู่ใน เปล ชีวิตของสุรพันธ์กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างสุดขีด ทั้งเรื่องการงานที่ได้เลื่อนตำแหน่งสองปีซ้อน เรื่องครอบครัวที่มีภรรยาที่รักและให้กำลังใจเขาเสมอ รวมไปถึงลูกสาวตัวน้อยๆที่เพิ่งเกิดที่เหมือนกับน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของสุ รพันธ์ …

อ่านต่อ

เรื่องของหมาตัวหนึ่ง

เมื่อคืนผมกำลังฝันดีแท้ๆ ฝันถึงอีเขียว สุดสวยของซอยผม ปกติผมไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะเห่าคุยกับหล่อนหรอก ขืนมีทำอย่างนั้นมีหวังได้โดนไอ้ปื้ดจอมโหดกัดผมตายเลย ในฝันขณะที่ผมกำลังคลอเคลียกับอีเขียวอยู่ รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาที่ตัวผมทันที ผมลืมตาตื่นมาอย่างงงๆ ทั้งตัวผมเปียกไปหมด ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเจ้านายกำลังหัวเราะอยู่ “วันนี้ก็อีกแล้วหรือ” ผมพูดกับตัวเอง ผมถูกเจ้านายปลุกด้วยวิธีนี้มาตลอด จะให้ผมนอนสบายๆบ้างไม่ได้เหรอไงกันนะ เจ้านายขับรถออกไปแล้ว …

อ่านต่อ

เรื่องของคนๆหนึ่ง

เสียงนาฬิกา ปลุกผมตื่นจากการหลับไหลอีกครั้ง วันนี้ก็เป็นเหมือนเดิมๆที่ผมต้องไปทำงานตามปกติ “เพิ่งหกโมงเอง อยากนอนต่อชะมัด” ผมพูดกับตัวเอง แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เลยต้องลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัว เตรียมจะออกไปทำงาน กว่าจะออกจากบ้านก็เกือบๆเจ็ดโมง ผมเดินไปที่รถ “ไอ้หมาขี้เกียจ เจ้าของเอ็งต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าแท้ๆ เอ็งเป็นแค่สัตว์เลี้ยงดันมามัวนอนอยู่ได้” ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นไอ้จ๋อ หมาของผมนอนอุตุอยู่ข้างรถ …

อ่านต่อ

จดหมายถึงคนที่อยู่ไกล

เป็นเวลานานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ผมสบายดี คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ ถึงมันจะเหงาไปบ้าง แต่ผมก็ยังทนไหว หวังว่าคุณคงสบายดีเหมือนกันนะ เกือบปีแล้วนะที่ผมไม่ได้พบคุณ มันเป็นเวลาที่ไม่นานมาก แต่ผมรู้สึกว่ามันนานมากๆเลยสำหรับผม ชีวิตประจำวันของผมก็ยังเหมือนเดิมที่คุณเคยรู้นั่นแหละ บ้านของเราข้าวของต่างๆก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เรายังอยู่ด้วยกันหรอก ถึงผมจะบอกว่าเวลาที่ไม่มีคุณ มันจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจังนะ …

อ่านต่อ

เธอจะอยู่กับผมตลอดไป

แสงแดดในตอนเช้าส่องเข้าหน้าผมผ่านทางหน้าต่างที่หัวเตียง ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า หันไปมองที่ร่างที่นอนอยู่ข้างๆผม มือของเรายังกุมกันไว้อยู่ เพียงแต่วันนี้ต่างออกไปจากวันอื่นๆ ตรงนี้เจ้าของร่างนั้นตื่นก่อนผม รอยยิ้มน้อยๆถูกส่งมาให้ผม ผมยิ้มตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น     ผมนึกถึงเรื่องราวของเราเมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน เพราะความว่าง ทำให้ผมนึกย้อนไปในช่วงเวลาที่เก่ากว่านั้น “สวัสดีค่ะ ชื่อหวานค่ะ” นี่เป็นประโยคแรกที่ของเธอที่ผมได้ยินตอนที่มีการแนะนำตัวนักศึกษาฝึกงานในแผนกของผม …

อ่านต่อ

วันฝนตก

วันนี้ฝนใกล้จะตกอีกแล้ว น่าเบื่อนะคุณ ระยะนี้ตกแทบทุกวันเลย แถมวันนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าทุกวัน ฟ้าครึ้มเชียว ท่าทางคุณจะรอใครอยู่ใช่ไหมล่ะถึงได้ยืนอยู่ใต้ตึกไม่ไปไหน เห็นฝนตกทีไรผมคิดถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อนทุกที เรื่องอะไรน่ะเหรอ ท่าทางคนที่คุณกำลังรอคงยังไม่มา คุณไม่รีบไปไหนใช่ไหม เราไปนั่งกันตรงนั้นดีกว่า ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง สองปีที่ แล้ว ผมก็เป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆนี่แหละ ชีวิตก็ตื่นเช้าไปทำงาน …

อ่านต่อ

หนี

ชีวิตวัยรุ่นของคุณเป็นยังไง ผมเชื่อว่าทุกคนคงมีเหตุการณ์สมัยวัยรุ่นที่ยังไม่ลืมจนถึงวันนี้ใช่มั้ย ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะอยากรู้เรื่องของผมไหม แต่ในเมื่อคุณเข้ามาในนี้แล้ว ผมจะเล่าให้คุณฟังเอง สมัย ม.ปลาย ผมเรียนที่โรงเรียนสาธิตแห่งหนึ่ง โรงเรียนของผมก็ถือว่ามีชื่อในเรื่องความเก่งของนักเรียนเหมือนกันนะ ในแต่ละปีมีนักเรียนที่นี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงได้ไม่น้อยเลย ในเมื่อผมเรียนอยู่ที่นี่ ชีวิตผมน่าจะเหมือนกับนักเรียนธรรมดาทั่วๆไปใช่ไหม คุณคิดไม่ผิดหรอก ดูผ่านๆชีวิตผมก็เหมือนกับนักเรียนทั่วๆไปนั่นแหละ ตื่นเช้ามาไปโรงเรียน …

อ่านต่อ

วันทำงานธรรมดาๆของผม

เวลา 2 ทุ่มกว่าๆ ผมเปิดประตูบริษัทเพื่อกลับมาทำงานต่อหลังจากที่ออกไปกินข้าวเย็น “เฮ้ย ไอ้อ๊อด เจ้านายเรียกมืงเข้าไปพบว่ะ ซวยอีกแล้วมืง” ไอ้ต้อง เพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาในบริษัท แล้วมันก็เดินผ่านผมไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ก็แล้วไม่ใช่เพราะมืงหรอกเหรอที่ทำให้กุตกอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่ไม่เหลือความไว้วางใจจากเจ้านาย หลังจากที่มืงขโมยผลงานที่กุทำมาทั้งปีไปเป็นของมืงเอง จนบริษัทต้องเปิดประชุมเรื่องประสิทธิภาพในการทำงานของกุ สุดท้ายกุต้องถูกลดเงินเดือน …

อ่านต่อ