มองย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงปีที่แล้วจนถึงปีนี้ ผมว่าผมสูญเสียความเป้นตัวของตัวเ้องไปเยอะเลยนะ จากที่เป็นคนที่เคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองมาตลอด จากที่เคยไม่ให้คำพูดหรือการกระทำของคนอื่นมามีผลกระทบต่อความรู้สึกของตัว เอง แต่หนึ่งปีที่ผ่านมาผมกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

หลายๆครั้งที่ ผมเดินเข้าไปอยู่ร่วมกับหมู่คน โดยที่ใจผมร่ำร้องการอยู่คนเดียวมากกว่า หลายครั้งที่ผมต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะให้กับหมู่คน ทั้งๆที่ใจผมมันไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ถ้าจะถามว่าแล้วผมเอาตัวเองเข้าไปอยู่ตรงนั้นทำไมล่ะ ก็คงตอบได้แค่ว่า ผมไม่อยากจะเสียสภานภาพของผมในสังคมที่อยู่ในึความคิดของคนหมู่นั้นออกไป กระมัง ทั้งๆที่ในความเป็นจริง สถานภาพของผมในสายตาของคนหมู่นั่นก็คงเป็นแค่ภาพที่เลือนๆลางๆมาตั้งนานแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะเดินเข้าไปร่วมกลุ่ม หรืออยู่คนเดียวๆห่างๆออกมา ก็คงไม่ได้อะไรที่จะเปลี่ยนแปลงไปได้หรอก

ต่อจากนี้ไป ผมคงต้องกลีับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้งซะที น่าจะถึงเวลาที่ต้องไม่ให้คนอื่นมามีอิทธิผลต่อการกระทำหรือความรู้สึกของผม อีกต่อไปเสียที

ปล. คิดถึงเพื่อนสมัยเรียนจัง ถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน อยากจะเขียนเรื่องของ “เพื่อน” กับ “เพื่อนร่วมงาน” สักครั้งครับ

สุรพันธ์ พนักงานบริษัทซอร์ฟแวร์ชื่อดังลาภรรยาก่อนไปทำงานตอนเช้า

“เดินทางดีๆนะคะคุณ แล้วเจอกันตอนเย็นค่ะ” ภรรยาของเขาตอบ

สุ รพันธ์เดินเข้าไปหอมแก้มภรรยาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะเข้าไปหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยวัยสองเดือนของเขาที่กำลังหลับอยู่ใน เปล  ชีวิตของสุรพันธ์กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างสุดขีด ทั้งเรื่องการงานที่ได้เลื่อนตำแหน่งสองปีซ้อน เรื่องครอบครัวที่มีภรรยาที่รักและให้กำลังใจเขาเสมอ รวมไปถึงลูกสาวตัวน้อยๆที่เพิ่งเกิดที่เหมือนกับน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของสุ รพันธ์

“พ่อไปทำงานก่อนนะลูก แล้วพ่อจะรีบกลับมาหาลูกจ้ะ” เขาพูดกับลูกสาวทั้งที่รู้ว่าในตอนนี้เด็กน้อยยังไม่รู้เรื่องกับคำพูดของเขา

” เหนื่อยเหมือนกันนะ อยู่บ้านแถวชานเมืองแต่ต้องเข้ามาทำงานในเมืองทุกวันเนี่ย  แต่ก็ต้องอดทนไว้ก่อน พอเก็บเงินได้แล้วค่อยหาบ้านในเมืองอยู่แทน” สุรพันธ์พูดกับตัวเองระหว่างเดินไปรอรถเมล์ที่ปากซอย  ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนถูกอะไรพุ่งเข้ามาชนจากทางด้านข้างจนตัวเขาล้มคว่ำ  เขาชะโงกหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลังคนวิ่งอยู่ไวๆ ห่างจากตัวเขาไปเรื่อยๆ  สุรพันธ์ทั้งเจ็บทั้งงงว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่ด้วยความสงสัยจึงมองไปทางที่คนที่ชนเขาพุ่งออกมา  ด้านข้างของสุรพันธ์เป็นซอยย่อยแคบๆที่เชื่อมกับซอยหลักที่สุรพันธ์เดิน ผ่านทุกวันโดยไม่ได้สนใจอะไร  แต่วันนี้เมื่อสุรพันธ์มองเข้าไป  เขาพบร่างผู้หญิงนอนคว่ำอยู่ในซอย ลึกเข้าไปราวๆห้าเมตร  ร่างนั้นท่วมไปด้วยเลือด

ด้วยความตกใจ สุรพันธ์วิ่งเข้าไปหาร่างนั้น พลิกขึ้นมาดู  ดวงตาของผู้หญิงเบิกโพลง ปากอ้าออก  แต่ไม่มีลมหายใจ

” ทำยังไงดีวะ  ใช่ ตำรวจ ต้องแจ้งตำรวจก่อน” สุรพันธ์พูดกับตัวเองก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาด้วยมือที่ สั่นเทา  ยังไม่ทันได้กดหมายเลข เขาก็ได้ยินเสียงร้องออกมาจากด้านหลัง

” ฆ่าคนตาย!! ช่วยด้วย!! ฆาตรกรฆ่าคนตาย!!”  สุรพันธ์หันหลังกลับไปดูต้นเสียง เจ้าของเสียงกรีดร้องเป็นผู้หญิง ดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็นพนักงานบริาทแห่งหนึ่งที่ต้องเดินทางไปทำงานเช่น เดียวกับสุรพันธ์   สุรพันธ์รีบลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาเพื่อจะแก้ต่างให้กับตัวเอง แต่ร่างกายและเสื้อผ้าของเขาที่เปื้อนเลือดของผู้ตาย ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย

“อย่าเข้ามานะ!! ฆาตกร!! ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยที!!” หญิงสาวเจ้าของเสียงวิ่งหนีสุรพันธ์พร้อมกรีดร้อง สุรพันธ์ออกวิ่งตาม

“เดี๋ยวก่อนคุณ ฟังผมก่อน มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” สุรพันธ์ตะโกน แต่หญิงสาวไม่สนใจพร้อมกับวิ่งหนีต่อไป

เวลา นั้น ในซอยเริ่มมีผู้คนเดินกันขวักไขว่มากขึ้น  ส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานที่ต้องเข้าไปทำงานในตัวเมืองเช่นเดียวกับสุรพันธ์  สุรพันธ์วิ่งตามไปได้ซักพักก็ถูกกระชากจนล้มลงโดยชายรูปร่างเล็กกว่าคน หนึ่ง  ชายคนนั้นกอดรัดสุรพันธ์ไว้แน่น

“จะหนีไปไหน ไอ้ฆาตกร” ชายคนนั้นตะโกนที่หูของสุรพันธ์

“ปล่อยผม ฟังผมก่อน” สุรพันธ์พูดพลางสะบัดให้หลุดพ้นจากการกอดรัด

“มืงไม่ต้องมาแก้ตัว เลือดเต็มตัวมืงแบบนี้มืงอย่ามาบอกว่ามืงไม่รู้เรื่อง”

” ปล่อยผม ปล่อยผม” ด้วยอาการสับสนปนตกใจ สุรพันธ์ใช้แรงทั้งหมดที่มี เหวี่ยงชายที่กอดรัดอยู่กระเด็นออกไปได้  ร่างของชายคนดังกล่าวกลิ้งตกจากฟุตบาทลงไปที่ถนน  จังหวะพอดีกับรถที่แล่นมา  รถคันนั้นแล่นทับเข้าไปที่ชายคนนั้น ล้อรถเหยียบเข้าไปตรงที่หัวจนกระโหลกแตก มันสมองสีขาวปนเหลืองทะลักออกมาพร้อมๆกับเลือดที่กระจายเต็มท้องถนน

เสียงกรีด ร้องด้วยความสยองและตกใจของผู้คนรอบข้างดังขึ้น แต่ละคนต่างก็วิ่งหนีให้ห่างจากจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว  เสียงตะโกน ไอ้ฆาตกร ฆ่าคนตาย ดังกึกก้องอื้ออึงไปหมด  สุรพันธ์ทรุดตัวนิ่งลงกับพื้น ตัวสั่นไปทั้งตัว  ตามองไปที่ร่างไร้วิญญาณของชายคนนั้น  รถที่ก่อเหตุไม่แม้กระทั่งจะจอดลงมาดูผลงานของตัวเอง

สุรพันธ์นั่งอยู่ตรงที่เกิดเหตุไม่นาน เขาก็ได้สติคืนมาเพราะได้ยินเสียงหวอของรถตำรวจ

” อยู่ไม่ได้แล้ว” สุรพันธ์คิดพลางออกวิ่ง  เขาเลี้ยวเข้าไปในซอยย่อยอีกซอยหนึ่งที่รถเข้าไม่ได้  แต่เขาก็ต้องหยุดเมื่อพบกับผู้หญิงคนหนึ่งยืนขวางทางอยู่

“มืงอย่าหนีไปไหน” ป้าเมียดเจ้าของเพิงขายอาหารตามสั่งประจำซอยพูดขึ้น

” กูอยู่แถวนี้มาตั้งแต่เกิดจนแก่ ไม่เคยมีเรื่องฆ่ากันตายมาก่อน มืงอย่าหวังเลยว่าถ้ามืงไม่ถูกจับแล้วกุจะปล่อยให้มืงรอดไปได้  โธ่ กูเห็นมืงมากินข้าวที่ร้านกูอยู่บ่อยๆ  ลูกมีเมียมืงก็มีแล้ว  ไม่นึกเลยว่ามืงจะเป็นฆาตกร”

“ไม่ใช่นะป้า ฟังผมก่อน ผมไม่ได้ทำ” สุรพันธ์พยายามอธิบาย

“มืงอย่ามาโกหก กูเห็นด้วยตาของกูเนี่ย ว่ามืงผลักคนให้ถูกรถทับ”

“มันเป็นอุบัติเหตุป้า ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ใช่…”

สุรพันธ์ได้ยินเสียงคนจากด้านหลัง เขาจึงตัดสินใจไม่ต่อล้อต่อเถียงกับป้าเมียดอีก พร้อมกับพยายามวิ่งฝ่าไป  ป้าเมียดคว้าเอวเขาไว้ได้

“มืงจะไปไหน กูไม่ให้มืงไป  ตำรวจ ทางนี้!! ไอ้ฆาตกรมันอยู่ทางนี้!!” ป้าเมียดตะโกนด้วยเสียงอันดัง

” ปล่อยผมนะป้า อย่ามาขวางผม” สุรพันธ์พยายามสะบัดให้พ้นจากการกอดของป้าเมียด จนในที่สุดป้าเมียดถูกสุรพันธ์เหวี่ยงออกจนล้มหัวกระแทกพื้น  สุรพันธ์เกือบจะออกวิ่งต่อถ้าไม่ได้เห็นเลือดที่ไหลออกมาจากหัวป้าเมียดทาง ด้านหลังที่ดูเหมือนท่อประปาท่อเล็กๆแตก  เขารีบช้อนตัวป้าเมียดขึ้นมา  ตาของหญิงชราเบิกกว้างแต่เลื่อนลอย  ไม่มีสัมผัสของการมีชีวิตเหลืออยู่  ตรงพื้นด้านหลังของหัว มีก้อนหินขนาดเท่าสองกำปั้นวางอยู่ที่พื้น  เลือดอาบก้อนหินทั้งสองก้อนนั้น

“นั่นไง มันอยู่นั่น”  สุรพันธ์มองกลับไปด้านหลัง พบตำรวจสามนายชี้มือมาทางเขาพร้มกับพูดขึ้น   สุรพันธ์ทิ้งร่างของป้าเมียดไว้กับพื้น วิ่งต่อเข้าซอยลึกไปเรื่อยๆ   ไอ้เด่น หลานป้าเมียด เดินออกมาตามป้าที่หายไปนาน ในมือของมันถือมีดทำครัวอยู่  ด้วยความที่มันไม่ได้มอง กับสุรพันธ์ที่วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้คนทั้งสองชนกันอย่างจัง  ทันทีที่ได้สติ สุรพันธ์เหลือบมองไปด้านหลัง เห็นตำรวจทั้งสามนายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  เขาไม่ต้องคิดอะไรมากนอกจากคว้ามีดทำครัวของไอ้เด่นที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมา  ล็อคคอไอ้เด่นที่ยังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเอาไว้  พร้อมกับเอามีดจ่อไปที่คอ  ตำรวจทั้งสามนายหยุดนิ่ง

“ใจเย็นๆก่อนนะคุณ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้ ทิ้งมีดลงก่อน” ตำรวจนายหนึ่งพยายามไกล่เกลี่ย

” ใจเย็นเหรอ!!  จะให้ผมใจเย็นอีกเหรอ!!  ผมบอกว่าผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ฆ่าคนตาย มีใครเชื่อผมบ้างมั้ย  ผู้หญิงคนนั้นผมตั้งใจจะเข้าไปช่วยเธอ  ส่วนผู้ชายคนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ คุณเข้าใจมั้ย มันเป็นอุบัติเหตุ!!”

“วางมีดลงก่อนนะคุณ เชื่อผม แล้วเราค่อยมาคุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

” คุยเหรอ คุยแล้วจะได้อะไร  คนในซอยทั้งซอยตะโกนเรียกผมว่าฆาตกรแบบนี้น่ะ ไม่มีซักคนเดียวที่บอกว่าผมไม่ได้ทำ มันเป็นอุบัติเหตุ แล้วแบบนี้ยังจะมีอะไรให้ผมพูดได้อีกเหรอ!!!”

“ถ้าคุณไม่ได้ทำ เราก็ไปพิสูจน์ด้วยขั้นตอนของกฎหมายสิ คุณเข้าใจมั้ย คุณทำแบบนี้ไปมันก็ไม่มีอะไรดขึ้นมา เชื่อผมนะ ทิ้งมีดซะก่อน” ตำรวจนายหนึ่งพูดพลางค่อยๆเดินเข้ามาหาสุรพันธ์

“อย่าเข้ามานะ อย่า!!!” ด้วยสถานการณ์ที่กดดันกับความรู้สึกที่สับสบกับเหตุการ์ที่เกิดขึ้นมาตลอด ของสุรพันธ์ทำให้แขนของเขากระตุกขึ้นมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ  มีดทำครัวที่ใหญ่และคบกริบ ปาดเข้าที่คอของไอ้เด่น เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย พร้อมๆกับร่างของไอ้เด่นที่ค่อยๆทรุดฉวบลง  ตำรวจทั้งสามนายตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รวมไปถึงสุรพันธ์

“ไม่… ไม่ใช่…  ผมไม่ได้จะฆ่า….  ผมไม่ได้ทำ….. ” สุรพันธ์พูดขึ้นช้าๆ   เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ตำรวจทั้งสามอย่างเลื่อนลอย    แต่แล้วจู่ๆตาของสุรพันธ์ก็เบิกโพลงขึ้น

“ไม่!!!!!” สุรพันธ์ตะโกนออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าใส่ตำรวจทั้งสมนาย ในมือของเขายังกำมีดไว้แน่น

เสียงปืนหลายนัดดังคำรามลั่นทั่วซอย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

วันต่อมา

” เฮ้ย อ๊อด อ่านข่าวนี้ยังวะ ระวังนะ เห็นเอ็งเครียดเรื่องงานบ่อยๆ เดี๋ยวจะกลายเป็นแบบนี้เข้า”  ต้อง เพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้นพร้อมกับวางหนังสือพิมพ์ลงตรงหน้าผมแล้วเดินกลับ ไปที่โต๊ะของเขา

ผมหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านรายละเอียดของข่าวหน้าหนึ่งที่พาดหัวเอาไว้

“โปรแกรมเมอร์หนุ่มเครียด คลั่งไล่ฆ่าคน ตำรวจวิสามัญดับ”

ผมอ่านอยู่ซักพักจึงค่อยวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วทำงานต่อโดยที่ไม่ได้สนใจข่าวนั้นอีกต่อไป

“วันนี้ก็อีกแล้วหรือ” ผมพูดกับตัวเอง

ผมถูกเจ้านายปลุกด้วยวิธีนี้มาตลอด จะให้ผมนอนสบายๆบ้างไม่ได้เหรอไงกันนะ

เจ้า นายขับรถออกไปแล้ว ผมสะบัดขนเพื่อให้ตัวแห้ง แหม ถึงเป็นหมาก็ไม่อยากเป็นหวัดหรอกนะคุณ ผมคิดที่จะนอนต่อ แต่แล้วก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปเพราะตาสว่าง อีกอย่าง ผมยังเจ็บต้นขาตรงที่ถูกเจ้านายตีเมื่อวานอยู่เลย ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมเจ้านายถึงเกลียดผม ทั้งๆที่เมื่อก่อนตอนที่นายหญิงยังอยู่ เจ้านายก็ดีกับผมมากแท้ๆ

” นายหญิงครับ ผมต้องอดทนต่อไปใช่ไหมครับ” ผมพูดกับตัวเอง ผมคิดถึงคำพูดในวันสุดท้ายที่ผมได้เห็นนายหญิง นายหญิงสั่งผมไว้ว่าให้ผมดูแลเจ้านายให้ดี จนถึงวันนี้ผมไม่มีอากาสได้เห็นนายหญิงอีกเลย แต่ผมก็ทำตามคำให้นายหญิงสั่งไว้อย่างเคร่งครัดนะ (ถึงแม้คำว่า ดูแล ที่นายหญิงสั่งไว้จะกลายเป็นการตกเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของเจ้านายก็เถอะ แต่ผมจะอดทนต่อไป)

ผมใช้เวลาเรื่อยเปื่อยตามประสาหมาๆ ไล่งับหางตัวเองบ้าง วิ่งไล่อีเหมียวที่ดันโผล่เข้ามาในรั้วบ้านบ้าง เห่าแซวหมาตัวเมียที่เดินผ่านหน้าบ้านบ้าง ก็ปากหมานี่ จะให้อยู่เฉยๆได้ยังไง จริงไหม

จนตกเย็น เจ้านายขับรถกลับมา ผมทำตัวเป็นหมาที่ดีดโยการวิ่งเข้าไปหาเจ้านายเพื่อต้อนรับการกลับบ้าน เจ้านายยิ้มให้ผม แล้วก็เตะผมเข้าทีหนึ่ง ผมงงเล็กน้อย แต่ก็เดินไปหาเจ้านายอีกครั้ง ผมถูกเจ้านายถีบที่ชายโครงจนผมล้มคว่ำ แล้วเจ้านายก็เดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้ผมนอนเจ็บอยู่ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ตกดึก ผมได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก เจ้านายเดินออกมาพร้อมกับวัตถุแท่งยาวในมือ พร้อมกับเดินเข้ามาหาผม ผมเสียวสันหลังวาบเพราะรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่ผมก็กระดิกหางพลางเดินเข้าไปเจ้านาย แต่แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ วัตถุยาวนั้นเจ้านายใช้มันฟาดมาที่ตัวของผม ไม่ว่าจะเป็นที่หลัง ที่ขา หรือที่ก้น ผมได้แต่ร้องด้วยความเจ็บปวด ผมรู้ว่าเจ้านายฟังผมพูดไม่รู้เรื่องหรอก ไม่อย่างนั้นผมคงจะถามเจ้านายสักคำว่า ทำร้ายผมทำไม

เจ้านายเดินกลับ เข้าบ้านไปแล้ว ผมค่อยๆพาร่างที่บอบช้ำของผมเดินไปที่ริมรั้วข้างๆรถของเจ้านายแล้วล้มตัวลง นอน ผมคงต้องพักสักหน่อย เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย ก่อนที่ผมจะหลับ ผมได้ยินเสียงพูด ไม่ใช่สิ เสียงเห่าเบาๆที่ข้างรั้ว

“ผมไม่เข้าใจพี่เลยจริงๆ ทำไมพี่ต้องทนยอมให้เขาถูกรังแกอยู่ได้” ผมมองไปทางต้นเสียง เป็นเสียงของไอ้ดำ หมารุ่นน้องของผม

“ทำยังไงได้ล่ะ เขาเป็นเจ้านายของพี่นี่ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับพี่ พี่ก็ต้องยอม” ผมตอบ

“พี่ยังเรียกคนแบบนั้นว่าเจ้านายอีกเหรอ เขาทำกับพี่ถึงขนาดนี้เลยนะ พี่น่าจะตอบโต้ไปบ้าง พี่ลืมศักดิ์ศรีของความเป็นหมาไปแล้วเหรอ”

” ก็เพราะศักดิ์ศรีของความเป็นหมาน่ะสิที่ทำให้พี่ต้องทนอยู่ถึงทุกวันนี้ยัง ไงล่ะ จำไว้นะไอ้ดำ ลูกผู้ชายชาติหมาอย่างเราๆ ถ้านับถือใครเป็นเจ้านายแล้ว ถึงต้องตายก็ต้องภักดีกับคนๆนั้นไปตลอด”

“ผมไม่เข้าใจพี่เลย” ไอ้ดำพูดขึ้นพร้อมกับเดินจากไป

“แล้วซักวันเอ็งจะเข้าใจ” ผมพูดเบาๆ

คืนนั้นผมฝันถึงรอยยิ้มเก่าๆของเจ้านายที่เคยมีให้ผม พร้อมทั้งลูบหัวผมไปด้วย

รุ่ง เช้า ผมลืมตาตื่นขึ้น เจ้านายยังไม่ออกจากบ้าน ผมเลยรีบย้ายตัวเองเข้าไปนอนใต้ชั้นเก็บของริมรั้ว สักพัก เจ้านายเดินออกมา เหมือนมองหาอะไรอยู่แต่ไม่เจอ ไม่นานก็ขับรถออกไป

ช่วง กลางวันผมแทบไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย เวลาส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการนอน คงเพราะบาดเจ็บด้วยมั้ง เลยทำให้ผมรู้สึกง่วงอยู่ตลอด รู้สึกตัวอีกทีก็เย็นซะแล้ว ไม่นานเจ้านายก็กลับมาบ้าน พอเจ้านายลงจากรถ ผมก็เดินเข้าไปต้อนรับเจ้านายเหมือนที่ทำมาทุกวัน แต่แปลกที่เจ้านายไม่สนใจผม ไม่เตะผมแต่กลับเดินเข้าบ้านไปเลย

เจ้า นายหายไปในบ้านไม่นานก็กลับมาพร้อมกับวัตถุแท่งยาวเหมือนเคย เจ้านายใช้วัตถุยาวนั้นฟาดลงมาที่ผมอย่างไม่ยั้งเหมือนที่ทำบ่อยๆ เพียงแต่วันนี้ผมรู้สึกว่าเจ้านายต้องการจะฆ่าผมให้ตาย ผมต้องหนีเอาชีวิตรอด ในที่สุดผมก็วิ่งไปหลบใต้ชั้นเก็บของริมรั้ว เลยรอดจากการถูกฟาดไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็โดนไปหลายทีเหมือนกัน คืนนั้น ผมเลียแผลตามตัวของผมก่อนที่จะผลอยหลับไป

กลางดึก ผมตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงแปลกๆ ผมลืมตาแล้วมองไปยังต้นเสียง พบคนสองคนกำลังปีนรั้วเข้ามาในบ้าน ทั้งคู่คงมองไม่เห็นผมที่นอนอยู่ ผมลุกขึ้นพร้อมกับเห่าอย่างสุดเสียงไม่หยุด ทั้งสองคนตกใจที่เห็นผม แต่ก็ไม่ได้หนีไปไหน ผมเห่าพลางคุมระยะห่างเพื่อรอดูปฏิกริยาของสองคนนั้น ทั้งสองคนค่อยๆเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

ทันใดนั้น ประตูบ้านก็เปิดออก ผมมองไปเห็นเจ้านายทำหน้าตกใจที่เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ในมือของเจ้านายมีวัตถุแท่งยาวอยู่ ขนาดพอๆกับอันที่ใช้ฟาดผมเมื่อตอนเย็นนั่นแหละ เจ้านายยื่นนิ่งสักพัก จึงปรี่เข้าไปหาสองคนนั้นพร้อมกับใช้วัตถุยาวฟาดไปที่คนหนึ่ง แต่เจ้านายก็ถูกอีกคนหนึ่งอัดหงายจนล้ม แล้วทั้งคู่ก็ตรงเข้ามารุมกินโต๊ะเจ้านายของผม

ผมวิ่งเข้าใส่ผู้ชาย คนหนึ่ง กระโดดเข้างับที่แขน ผมออกแรงกัดเต็มแรงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ผมได้ยินเสียงร้องของชายคนนั้น แต่แรงหมาเหรอจะสู้แรงคนได้ ผมถูกชายคนนั้นสะบัดออกมาจนตัวผมกระแทกกับพื้น ผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าไปงับที่ขาของชายคนเดิมอย่างเต็มแรงอีกครั้ง ผมรู้สึกถึงรสชาติของเลือดในปากผม แต่แล้วผมก็ถูกอีกคนหนึ่งเตะเข้าที่ชายโครงจนผมกระเด็นออกไป ผมกัดฟันลุกขึ้นทั้งๆที่เจ็บไปหมด ขาของผมสั่น ผมรวบรวมกำลังเพื่อเห่าออกไป

จาก นั้นผมเห็นทั้งสองคนพูดอะไรกันก็ไม่รู้ แล้วก็ปีนรั้วออกไป เจ้านายผมล่ะ ผมมองหาเจ้านายแล้วก็เห็นเขานอนอยู่กับพื้น ผมรีบวิ่งเข้าไปหา พลางเลียที่หน้าเจ้านาย

“เจ้านายอย่าเป็นอะไรนะครับ” ผมคิดพลางเลียไปรอบๆหน้าของเจ้านายอย่างเป็นห่วง

ซัก พักเจ้านายชันตัวขึ้นมา มองมาทางผม ผมถอยหลังไปเล็กน้อยแล้วหลับตา ผมปกป้องเจ้านายไม่ได้ ผมคงโดนเจ้านายเล่นงานเอาอีกแน่ๆ แต่ผมคาดผิด เจ้านายเข้ามากอดผม ตัวของเจ้านายสั่น เล่นเอาผมยืนงงไปพักใหญ่ๆเลยแหละ

“เพิ่งหกโมงเอง อยากนอนต่อชะมัด” ผมพูดกับตัวเอง

แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก  เลยต้องลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัว เตรียมจะออกไปทำงาน  กว่าจะออกจากบ้านก็เกือบๆเจ็ดโมง ผมเดินไปที่รถ

“ไอ้หมาขี้เกียจ เจ้าของเอ็งต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าแท้ๆ เอ็งเป็นแค่สัตว์เลี้ยงดันมามัวนอนอยู่ได้” ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นไอ้จ๋อ หมาของผมนอนอุตุอยู่ข้างรถ  ผมเดินไปหยิบกระบวยตักน้ำ  ตักน้ำจนเต็มแล้วสาดไปที่ไอ้จ๋อ  มันตื่นขึ้นพร้อมกับทำหน้าเหลอหลาเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง  ผมหัวเราะอยู่ในใจ  เดินไปขยุ้มเอาอาหารหมาจากถุง โยนไปที่ชามข้าวของไอ้จ๋อ แล้วค่อยขับรถออกจากบ้านไป

ระหว่างขับรถ ผมแอบคิดถึงไอ้จ๋อว่าสักวันมันคงหัวใจวายตายแน่ๆเพราะผมปลุกมันแบบนี้แทบทุก เช้า  แต่ถ้ามันตายไปจริงๆก็คงจะดี  ผมจะได้ไม่ต้องเห็นมันที่เป็นสัตว์เลี้ยงที่แฟนของผม  ไม่ใช่สิ  แฟนเก่าผม เอามาเลี้ยงเอาไว้

“อ๊อต! ทำงานผิดอีกแล้ว  ผมบอกคุณแล้วไงว่าตรงนี้คุณต้องดูให้ดีๆ ตัวเลขมันเยอะจะพลาดเอาได้ง่าย  เอา! เอามาไปแก้ใหม่”  เสียงหัวหน้าเอ็ดผม  ก็เป็นเรื่องปกตินั่นแหละที่ผมจะถูกต่อว่าแบบนี้  คนที่ไม่เอาถ่านแบบผม ถูกปฎิบัติแบบนี้มาจนชินซะแล้วล่ะ  เดี๋ยววันนี้กลับไปค่อยไประบายอารมณ์กับไอ้จ๋อแทนก็ได้   ผมรับงานคืนจากหัวหน้าด้วยใบหน้าที่เฉยชา

ผมรู้สึกว่าเวลาทำงานในแต่ ละวันมันผ่านไปอย่างรวดเร็วตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ  ใช่สิ ผมจำได้แล้ว ตั้งแต่ที่แฟนเก่าทิ้งผมไป  เธอเก็บข้าวของทุกอย่างของเธอออกไปจากบ้านของผม เหลือไว้แต่ไอ้จ๋อให้ผมดูต่างหน้า  ไม่สิ เหลือไว้ให้ผมต้องทนอยู่กับความทุกข์ทรมานที่เสียเธอไปต่างหาก  ผมเห็นไอ้จ๋อทีไรก็อดที่จะนึกถึงแฟนเก่าไม่ได้ซักที  ไอ้จ๋อเลยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กับมือเท้าผมเป็นประจำ  แต่ก็แปลกนะว่ามันไม่เคยจะเห่าหรือกัดตอบโต้ผมเลย  โธ่! ไอ้หมาขี้ขลาด

หลัง เลิกงาน ผมขับรถตรงกลับบ้าน  พอจอดรถเสร็จ ลงจากรถ  ไอ้จ๋อก็วิ่งตรงเข้ามาหาผมทันที  ท่าทางของมันเหมือนกับเด็กที่ดีใจเมื่อเห็นพ่อแม่กลับมา  มันกระดิกหาง เอาตัวเข้ามาคลอเคลียผม พร้อมกับเสียงครางเล็กๆ   ผมยิ้ม พร้อมกับทักทายมันด้วยการเตะมันที่ลำตัว  ไอ้จ๋อกระเด็นออกไปเล็กน้อย  มันทำท่าเหมือนกับงงไปซํกพัก  แต่แล้วมันก็กระดิกหางเข้ามาคลอเคลียผมต่อ

“ไอ้หมาปัญญาอ่อนเอ๊ย”  ผมพูดพลางถีบไอ้จ๋อเข้าอีกที  จนมันล้มหงายท้อง  ผมเดินเข้าบ้านไปทันทีโดยที่ไม่หันมามองมันแม้แต่น้อย

ตอนที่ผมกินข้าวเย็นเสร็จ(แน่นอนว่าเป็นอาหารถุง) โทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

“สวัสดีครับ  อ๋อ แม่เองเหรอ”  ผมพูดเมื่อรู้ว่าเสียงของฝั่งปลายทางเป็นเสียงของแม่ผมเอง

“อะไรนะครับ  ห้าหมื่นเหรอ  ผมเพิ่งโอนไปให้แม่รอบนึงตอนสองอาทิตย์ที่แล้วเองนี่ครับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับแม่  ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น  ครับ ครับ  เข้าใจแล้วครับ  ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะโอนไปให้อีกครับ”

ผมตอบรับแม่อย่างว่าง่ายเพราะรู้นิสัยแม่ผมดีว่า  ถ้าแม่ผมอยากจะได้อะไร ใครก็ขัดแกไม่ได้หรอก

” ห้าหมื่นเหรอ”  ผมพูดกับตัวเอง  แล้วอย่างนี้ผมจะทำอะไรต่อไปดีล่ะ  เงินทองก็ร่อยหรอลงทุกวันๆ  ทำงานหาเงินมาได้  ก็ถูกที่บ้านเอาไปใช้ด้วยเหตุผมที่หลายๆครั้งมันฟังไม่ขึ้นเลย  ผมส่าผมเคยอธิบายกับที่บ้านไปแล้วนะว่าคนทำงานเงินเดือนหมื่นกว่าๆอย่างผม น่ะ จะให้ส่งเงินกลับบ้านครั้งละหลายๆหมื่นมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก   ผมก้มหน้า  ใช้สองมือขยุ้มไปที่หัวตัวเองจนผมเส้นผมหลุดติดออกมา   ผมคงต้องหาทางระบายอารมณ์อีกแล้ว  ผมหยิบไม้พลองที่วางอยู่ใต้บันไดออกมา  เปิดประตูบ้านพร้อมกับเดินไปหาไอ้จ๋อที่กำลังกระดิกหางอย่างดีใจเมื่อเห็น ผมกำลังเดินเข้าไป

แล้วเสียงหมาที่ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวดก็ดังลั่นซอยอีกครั้ง

เช้า วันต่อมา ผมขับรถไปทำงานตามปกติ แต่วันนี้ไม่เห็นไอ้จ๋อตอนเช้า มันคงแอบไปหลบที่ไหนสักแห่ง ผมเลยอดได้แกล้งมัน  ก่อนเข้าทำงานแวะโอนเงินที่ตู้เอทีเอ็มที่ตั้งอยู่หน้าตึก  ผมรับใบสลิปที่ออกมาจากเครื่อง  มองเสร็จแล้วได้แต่ส่ายหน้า  เงินเก็บตั้งแต่ผมเริ่มทำงานมา จากหกหลัก ตอนนี้เหลือแค่ห้าหลักซะแล้ว   ถึงแม้จะเป็นจำนวนที่พออยู่ได้ก็จริงอยู่  แต่ถ้าเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ  สักวันมันคงเหลือศูนย์แน่ๆ  ผมหัวเราะให้ตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นลิฟต์เพื่อไปทำงาน

“อ๊อต เข้ามาที่ห้องผมหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”  หัวหน้าเรียกผมเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในออฟฟิส  ผมเดินตามหัวหน้าเข้าไปในห้องทำงานของเขาที่อยู่ริมทางเดิน

“นั่งลง ก่อนสิ”  หัวหน้าบอกผม  แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หนังด้านหลังโต๊ะทำงาน  ผมลากเก้าอี้ที่อยู่ด้านหน้าของโต๊ะทำงานหัวหน้าออกแล้วนั่งลง

“คือ อย่างนี้อ๊อต  ผมพิจารณาถึงประสิทธิภาพในการทำงานของคุณ  ผมว่าช่วงหนึ่งปีให้หลังนี้ มันตกลงไปเยอะมากเลยนะ  หลายๆงานที่คุณทำผิดพลาด บางครั้งก็ทำให้บริษัทเสียหายไปไม่น้อยเลย”

หัวหน้าพูดมาแค่นี้ ผมก็พอจะรู้แล้วว่าผมจะโดนอะไรต่อไป

” ผมอยากให้คุณปรับปรุงการทำงานของตัวเองหน่อย  ตั้งใจกับมันให้มากกว่านี้  อย่าให้พลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก  ถ้าไม่อย่างนั้น บางที ผมอาจจะต้องพิจารณาคนอื่นเข้ามาทำงานแทนในส่วนของคุณก็เป็นได้  คุณคงเข้าใจนะ”

“ครับ”  ผมตอบหัวหน้าสั้นๆ

หลังจากออกมาจาก ห้องหัวหน้า  ผมมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของผม  แปลกนะที่ผมไม่ค่อยรู้สึกเศร้าเท่าไหร่เลย  ถึงแม้ถ้าไม่ใช่แค่การเตือน แต่เป็นการไล่ผมออกแทน  ผมก็คงจะไม่เศร้ามากไปกว่านี้เท่าไหร่ล่ะมั้ง  นานแล้วนะที่ผมไม่ได้รู้สึกเสียใจออกมาจากใจจริง  จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าน่าจะเป็นตอนที่แฟนเก่าทิ้งผมไปล่ะมั้ง เป็นวันที่ผมร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย   หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยเสียน้ำตาอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร  ไม่ใช่ว่าผมจะไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ  มันแค่เหมือนเก็บสะสมอยู่ข้างในเท่านั้นเอง   ผมคิดว่าผมคงต้องระบายมันออกมาบ้างเสียแล้ว

หลังเลิกงาน ผมขับรถตรงเข้าบ้านเหมือนทุกๆวัน  ลงจากรถก็เจอไอ้จ๋อยืนทำหน้าเซ่อๆกระดิกหางให้ผมอย่างเคย  วันนี้ผมไม่ได้เตะมันเหมือนทุกๆวัน  แต่ผมเดินเข้าไปในบ้าน  หยิบไม่พลองท่อนเดียวกับที่ตีไอ้จ๋อเมื่อวาน  เอามาฟาดใส่ไอ้จ๋ออย่างไม่ยั้ง  มันร้องอย่างเจ็บปวดพลางวิ่งหนีผม  แต่ผมก็ตามเข้าไปตีมันซ้ำได้อีกสองสามครั้งก่อนที่มันจะมุดเข้าไปแอบอยู่ ใต้ชั้นเก็บข้างขนาดใหญ่ริมรั้วที่ผมตามเข้าไปไม่ถึง

“ไอ้หมาขี้ขลาด”  ผมตะโกนออกมา   เหวี่ยงไม้พลองลงกับพื้นแล้วเดินเข้าบ้านไป  วันนั้นผมไม่ได้ให้ไอ้จ๋อกินข้าวเย็น

กลาง ดึกคืนนั้น ผมตื่นขึ้นเพราะเสียงหมาเห่าปนคำราม  ผมเดินออกมาจากห้องนอน  เดินไปใต้บันไดเพื่อจะหาไม้พลองท่อนประจำ แต่นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเย็นไม่ได้เอากลับเข้ามาในบ้าน ผมเลยคว้าไม้อีกท่อนที่พิงอยู่ที่ใต้บันไดมาแทน

“หาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้วนะเอ็ง ไอ้จ๋อ” ผมพูดกับตัวเอง

ผม เปิดประตูบ้านออก  แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับเป็นสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง  ผมพบผู้ชายแปลกหน้าสองคนอยู่ในรั้วบ้านผม  ส่วนไอ้จ๋อเห่าอย่างไม่หยุด พลางคำรามใส่คนแปลกหน้าทั้งสองไปด้วย

“เฮ้ย! ขโมยเหรอวะ”  ผมร้องออกมา  แทนที่ผมจะหนี หรือหลบไปแจ้งตำรวจ  ผมกลับพุ่งเข้าใส่สองคนนั้น  ไม้พลองในมือผม ฟาดเข้าเต็มๆหน้าของชายคนหนึ่ง  แต่ผมก็ถูดหมัดของชายอีกคนหนึ่งเข้าที่เต็มแก้มจนผมล้มกลิ้ง

“กล้า นักเหรอมืง” ชายคนที่ต่อยผมพูดขึ้น พร้อมทั้งประเคนเท้าใส่ร่างของผมที่ล้มอยู่  ส่วนอีกคนหนึ่งที่เหมือนเริ่มได้สติ เดินตามมาสมทบ  ผมถูกทั้งแตะทั้งต่อยจนผมไม่สามารถทำอะไรสองคนนั้นได้อีกเลย  แต่ก่อนที่สติของจะดับวูบลง  ผมเห็นไอ้จ๋อวิ่งเข้าใส่หนึ่งในสองคนนั้น พร้อมกับกัดเข้าที่แขน  ไม่นานมันก็ถูกสะบัดหลุดออกไป  ไอ้จ๋อลุกขึ้นพร้อมกับกัดเข้าที่ขาของชายคนเดิม  เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของชายคนนั้นดังขึ้น  แต่ชายอีกคนที่เหลืออยู่ก็เข้ามาเตะไอ้จ๋อจนมันกระเด็นออกไปอีกครั้ง  ไอ้จ๋อลุกขึ้นมาพร้อมกับเห่าด้วยเสียงอันดังอย่างไม่หยุด  ผมเห็นขามันสั่นไม่น้อยเลย

“ท่าไม่ดีแล้วว่ะ วันนี้ไปกันก่อนเหอะ” ชายคนที่เตะไอ้จ๋อพูดกับอีกคนหนึ่ง จากนั้นทั้งสองคนก็ปีนรั้วบ้านผมออกไป

ผมนอนหงายอยู่กับพื้น ร่างกายระบบไปหมด  ความจริงผมยังพอจะมีแรงลุกขึ้นไหว แต่ผมอยากจะนอนอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆมากกว่า

“ขนาดมีเรื่องเสียงดังแบบนี้ ยังไม่มีเพื่อนบ้านคนไหนออกมาดูกันสักคน” ผมคิดในใจพลางแค่นหัวเราะให้กับตัวเอง

ผม รู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่นๆแฉะๆที่ตรงแก้ม  ผมเหลือบตาขึ้นไปดูพบว่าไอ้จ๋อกำลังเลียที่แก้มผมอยู่  มันกระดิกหางพร้อมกับครางในลำคอเบาๆเหมือนกับที่มันทำทุกวันเวลาเจอผม  ผมลุกชันตัวขึ้นมา ที่ตาผมรู้สึกเหมือนมีน้ำตาคลออยู่  ผมหันไปกอดไอ้จ๋อไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ