ผมเชื่อว่าทุกๆคนคงมีความฝันใช่ไหมครับ หลายๆคนก็สามารถก้าวไปถึงฝั่งฝันอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ บางคนอยู่ในช่วงพยายามจะไปให้ถึง บางคนอยู่ในช่วงเริ่มต้น บางคนก็ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย
ผมเองก็มีความฝันเหมือนกัน ถึงความฝันของผมจะดูเป็นเด็กไปสักหน่อยเมื่อเทียบกับอายุ มองย้อยกลับไปสมัยยังเป็นเด็ก ถ้ามีใครมาถามผม ผมจะตอบว่าผมอยากเป็นทหารอากาศ คงเพราะยังเด็กอยู่ด้วยมั้ง เลยคิดว่าเป็นทหารอากาศได้ขับเครื่องบินคงจะสนุกไม่น้อย(พอโตมาถึงได้รู้ว่า มันไม่ได้แบบนั้น) พอเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นผมมี 2 ทางเลือก อันแรกอยากเรียนสถาปัตย์เพราะชอบวาดรูป หลายคืนที่แอบอยุ่ดึกเพราะนั่งวาดรูปไปเรื่อยๆจนถึง 5 ทุ่มบ้าน เที่ยงคืนบ้าง(สมัยนั้นผมถูกบังคับให้นอนสามทุ่มครึ่ง) ส่วนอีกทางคืออยากเป็นหมอ ลองคิดดูสิว่าบ้าไหมล่ะ ทั้งๆที่สายที่ผมเรียนมีสอนแค่ฟิสิกส์กับเคมี แต่ไม่สอนชีวะ แต่ผมกลับเอาหนังสือชีวะมาอ่านเพิ่มเติมเอง หลายๆคนในห้องก็มองว่าผมบ้า แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจอยากจะทำ แต่สุดท้าย ผมเรียนมหาลัยในคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์
ฟังดูก็ตลก นะ ทั้งๆที่สายคอมไม่ได้เกี่ยวกับ 2 สายแรกที่ผมอยากเรียนเลย แต่ผมดันมาพบความชอบของตัวเองเข้าทีหลังในด้านคอมนี่สิ แต่การเป็นโปรแกรมเมอร์ยังไม่ใช่ความฝันสูงสุดของผม ถ้าถามว่าชอบไหมกับการเขียนโปรแกรม ผมก็ชอบนะ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ออกมาจากในจริงอย่างเต็มร้อย อาจจะช้าไปมั้งที่ผมเพิ่งมาค้นพบตัวเองว่ายังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ผม อยากทำอย่างจริงจัง หลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว มีงานมีการทำแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความฝันที่อยากเป็นเกมโปรแกรมเมอร์ ความฝันที่อยากเป็นช่างภาพมืออาชีพ ความฝันที่อยากเป็นนักเขียน ความฝันที่อยากเป็นนัดวาดการ์ตูน
ปัจจุบัน ผมยังไม่สามารถทำมันให้สำเร็จได้เลยสักอย่าง …

Continue reading...

วันนี้ได้ฤกษ์รื้อรังหมา เอ๊ย จัดห้อง จัดไปจัดมาไปเจอยา Quomem ที่ผมเคยใช้สมัยเลิกบุหรี่
ผมสูบบุหรี่มตั้งแต่ปี 2 แล้วล่ะ สาเหตุก็คงเหมือนๆกับใครหลายๆคนคือช่วงแรกก็อยากรู้ อยากลอง เท่านั้นเอง แต่ไปๆมาๆมันก็หลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ขาดไม่ได้ ในทุกๆวันต้องมีมันเข้ามาเป็นส่วนประกอบของการใช้ชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็น ที่มหาลัยหรือที่บ้าน จนมาวันหนึ่งก็เริ่มมีความคิดที่จะตัดขาดมันออกไปเข้ามา
หลายๆคนบอกว่าเลิกบุหรี่ง่ายนิดเดียวแค่หักดิบ แต่สำหรับคนที่ใจไม่เข้มแข็งพออย่างผม ทำได้ยากมากๆครับ พยายามหักดิบเป็นสิบๆครั้ง แต่ก็พ่ายแพ้แก่มันอยู่ดี จนสุดท้ายจากการหาข้อมูลในเนต เลยรู้ว่ามียาตัวนี้เป็นตัวเลือกอีกหนึ่งในการช่วยเลิกบุหรี่ (ผมไม่ใช้วิธีเคี้ยวหมากฝรั่งนิโคตินหรือแผ่นแปะนิโคตินครับ เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ผลกับผมแน่ๆ)
ยาตัวนี้ัจริงๆเป็นยารักษาโรคซึมเศร้า แต่ก็มีผลในการยับยั้งอาการขาดนิโคตินของสมองได้เหมือนกัน โดยใน 3 วันแรกให้กินวันละเม็ด ตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไปกินวันละ 2 เม็ดโดยห่างกันอย่างน้อย 8 ชั่วโมง  ผู้กินสามารถสูบบุหรี่ได้เต็มที่ใน 7 วันแรก และให้เลิกเด็ดขาดในวันที่ 8 เป็นต้นไป  ผมเห็นแบบนี้ผมก็ลองซื้อมาครับ
ใน 2-3 วันแรกที่กินยา ยังไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่พอวันที่ 4 นี่แหละ ผมรู้สึกว่าบุหรี่ที่เคยสูบมาตลอดมันไม่อร่อยเหมือนเดิม ยิ่งสูบก็ยิ่งเผื่อนๆจนอดถามตัวเองไม่ได้ว่านี่เราสูบมันไปทำไมตั้งหลาย ปี(วะ) แต่ก็ยังไม่เลิก  พอหมดวันที่ 6 ผมคิดไว้เลยว่าเหลือเวลาสูบบุหรี่ได้อีกวันเดียว วันสุดท้ายจะอัดให้เต็มที่สั่งลาไปเลย [...]

Continue reading...

ยังจำได้ไหมครับ ว่าการทำงานวันแรก การทำงานในบริษัทแรกของคุณเป็นยังไง ผมว่าหลายๆคนคงมีอาการคล้ายๆกันแหละ ไม่ว่าจะเป็นการตื่นเต้น ประหม่า หรือกลัวไปหมดในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ผมเองก็เหมือนกัน ย้อนกลับไปประมาณ 4 ปีที่แล้ว ตอนนั้นผมเพิ่งเรียนจบโทหมาดๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ยอมรับเลยแหละว่าที่ต่อโทเพราะยังขี้เกียจทำงาน ถ้าให้ย้อนเวลากลับไปได้คงจะทำงานก่อนแน่ๆ
วันที่รู้ตัวว่าจบแน่ๆ แล้ว เลยเริ่มเตรียมการสมัครงาน เริ่มหารูปแบบจดหมายสมัครงาน รูปแบบ resume จากในเนต ดัดแปลงแก้ไขจนได้มาเป็น resume ของผมเอง จากนั้นก็คงเหมือนๆกับคนอื่นๆคือ ระดมยิงจดหมายสมัครงานไปซะทั่ว บริษัทที่เรียกสัมภาษณ์เป็นที่แรกคือบริษัท S (เครื่องไฟฟ้ายี่ห้อหนึ่ง) เป็นการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการครั้งแรกของผม และแน่นอนครับ…. ผมตายคาห้องสัมภาษณ์เลย กลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่แย่มากๆ
เวลา ผ่านไปซักพัก ผลจากการระดมยิงใบสมัครก็เริ่มปรากฎ บริษัท R (สำนักข่าวรายหนึ่ง) เรียกผมสัมภาษณ์ ถูกรุมจากผู้สัมภาษณ์ 5 คน แต่ผมก็คิดว่าผมทำได้ดีพอสมควรนะ รวมถึงสอบข้อเขียนที่ผมคิดว่าผมทำได้ไม่น้อยเลย ออกจากบริษัท R มาด้วยความรู้สึกที่ว่าไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยผมก็ดีใจว่าผมได้ทำเต็มที่แล้ว ไม่นานบริษัท A (outsource รายหนึ่ง) ก็เรียกมาอีก คราวนี้ยอมรับครับว่าถ้าไม่ได้ก็ไม่แปลกใจเลย เพราะผมทำข้อสอบแทบไม่ไดุ้่เหมือนกันครับ [...]

Continue reading...

ตื่นขึ้นมาด้วยความเศร้า เสียงของเธอที่บอกลาเมื่อคืนยังฝังแน่นอยู่ในหัวอยู่เลย  ไปทำงานด้วยอาการของคนเหม่อลอย จนไปถึงที่ทำงานได้ยังไงก็ไม่รู้  วันนี้เป็นวันปิดโปรเจกท์ 2 ตัวรวด เป็นวันที่หนักที่สุดวันหนึ่งที่จะเจอทุกๆครั้งเวลาใกล้ปิดโปรเจกท์ แต่ผมกลับไม่มีความรู้สึกเครียดไปกับเรื่องงานเลย
ถึงที่ทำงานราวๆ 8 โมงเศษ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีการโทรมาจากเธอแน่ๆ  เอาโทรศัพท์วางไว้ใกล้ๆคอม ทำงานไป ตาก็มองที่โทรศัพท์เป็นระยะๆทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้  อีเมล์ของเธอที่เคยส่งมาทักทายกันอยู่เรื่อยๆในเวลางาน วันนี้ก็ไม่มี  ถึงจะทำงานต่อไปได้เรื่อยๆ แต่ใจผมกลับไม่อยู่กับงานเลย
พักเที่ยง รีบกินข้าวแล้วกลับขึ้นมาทำงานต่อ คนอื่นๆในทีมต่างช่วยกันปิดโปรเจกท์ให้ได้ รวมถึงตัวผมด้วย แต่ก็อดที่จะคิดถึงเธอไม่ได้ คิดถึงรอยยิ้มที่มีให้กันมาเสมอตลอด 5 ปีกว่า คิดถึงน้ำเสียงที่คอยให้กำลังใจอยู่เคียงข้างกันเสมอมาตลอดเวลาที่คบกันมา แต่วันนี้มันไม่มีแล้ว  ทำงานไป ตาก็เหลือบโทรศัพท์ไป  ตกเย็น โปรเจกท์ทั้ง 2 ตัวปิดได้อย่างสำเร็จ เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆต่างพากันดีใจ แต่ผมกลับยิ้มไม่ออก  รีบขอตัวกลับมาบ้าน
จากที่ทำงานมาถึงบ้านผมใช้เวลาเดินทางราวๆเกือบ 2 ชม.ได้ ปกติผมจะเบื่อมากเวลาช่วงกลับบ้าน แต่วันนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนในหัวมันว่างเปล่าไปหมด มีแต่ภาพของเธอและความทรงจำต่างๆร่วมกันผุดขึ้นมาในหัว  รู้สึกตัวอีกทีผมก็มาอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว  เวลากินข้าว ต้องเอาแต่แสร้งปั้นหน้ายิ้ม ให้คนอื่นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ให้คนอื่นไม่รู้ถึงความรู้สึกที่ผมกำลังฝ่ามันไปอยู่  กินข้าวเสร็จขึ้นมาบนห้อง  ไม่รู้เลยว่าควรจะทำอะไรต่อไปดี  ปกติผมคงได้โทรหาเธอว่ากลับบ้านหรือยัง ทำงานเป็นยังไงบ้าง เป็นเพื่อนคุยทางโทรศัพท์กับเธอจนเธอกลับถึงบ้าน  แต่วันนี้มันไม่มีแล้ว  [...]

Continue reading...

ชอบเพลงนี้จัง ฟังทีไรก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนย้อนไปในสมัยวัยรุ่นอย่างบอกไม่ถูก เฮ้อ… แก่แล้วหรือนี่เรา
โพสเสร็จไปฟังอภิปรายต่อดีกว่า หนุกหนาน 5555

Continue reading...

ผ่านมา 2 วันอาการยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่เลยแฮะ วันนี้มีบอลยูโรรอบรอง เยอรมันเจอตุรกี อยากดูชะมัด แต่จะตื่นมาดูไหวรึเปล่านี่ดิ วันนี้กลับไปสงสัยต้องรีบนอนเลย ความจริงเมื่อคืนก็ตื่นมาดึกๆหลายรอบเหมือนกัน 4 ทุ่มกว่าบ้าน เที่ยงคืนบ้าง ตีสองบ้าง ตีสี่บ้าง ไม่ได้นอนยาวๆซักที แบบนี้เมื่อไหร่มันจะหายล่ะเนี่ย เซ็งตัวเอง
เรื่องงาน เรื่องหัวหน้าก็ยังไม่มีความคืบหน้าเลยว่าจะเป็นยังไงต่อไป เบื่อจัง การเมืองในองค์กร ทำไมต้องทำให้มันมากเรื่องก็ไม่รู้นะ ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ซักอย่าง อยู่อย่างมีความสุขแบบไม่เบียดเบียนใครดีกว่าเยอะ ไอ้อำนาจ ความเป็นใหญ่นี่ทำไมใครๆต้องแสวงหามันจังนะ
eee pc ราคาลงอย่างหน้าในหาย ตัว 4g รุ่นแรกเหลือ 7,900 น่าหวดมากกก กำลังสู้กับกิเลศตัวเองอยู่ว่าจะเอาดีรึป่าวหว่า ถ้าเอาก็หมายถึงเดือนนี้กินมาม่าทั้งเดือนแหงๆ แต่ก็อยากได้นี่นา กลุ้มวุ้ย
2-3 วันมานี่นั่งดูแต่ mv ของ morning musume ตลอดเลย แหะๆ ตกยุคไปหน่อย เขาฮิตกันมาจะ 10 ปีแล้ว ดันเพิ่งจะมาเริ่มฟัง ด้านล่างก็เป็นหนึ่งในเพลงที่ชอบที่สุดของพวกสาวๆกลุ่มนี้เลย

Continue reading...

เมื่อวานดูบอลยูโร กว่าจะจบยิงลูกโทษก็ปาเข้าไปตี 4 กว่าๆ ไม่ได้เชียร์ทีมไหนหรอก แต่อยากดูเท่านั้นเอง พอล้มตัวลงนอนก็รู้แล้วว่าสงสัยจะเป้นหวัด หายใจติดๆขัดๆแล้ว แต่ก็คิดว่าตื่นมาก็คงไม่เป็นอะไรเหมือนที่ผ่านๆมา 7 โมงเศษๆ ตื่นขึ้นมาคราวนี้อาการหนักกว่าเดิม รูจมูกตันไปรูนึง แต่ก็ทำไงได้ล่ะ เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวมาทำงาน
งานของวันนี้ก็เหมือนเดิม เปลี่ยนสภาพจากโปรแกรมเมอรืมาเป็นเทสเตอรืชั่วคราว น่่าเบื่อเอามากๆ แต่ก็ต้องทน ยังไงมันก็เป็นงาน ทำๆไป อาการหวัดก็แย่ลง ตัวชักเริ่มร้อนๆเหมือนเป็นไข้ขึ้นมาเสริม กินดีคอลเจนไป 2 เม็ดแต่ก็ยังไม่ดีขึ้น
พักเที่ยงพี่ซีเนียร์ไปธนาคาร เลยออกไปกินข้าวคนเดียวที่ชั้น9 ข้าวมันไก่เหมือนเดิม กินจนหน้าจะเป็นไก่อยู่แล้ว แต่พูดตรงๆมันก็อร่อยน่ะแหละ ยังไม่เบื่อเลยยังกินได้อยู่ กลับมาที่โต๊ะมีเวลาเหลือเลยนั่งอยู่คลิป MV ของ Morning Musume วงนี้มีมาเป็นสิบปีแล้ว แต่เพิ่งเริ่มฟัง ฟังไปฟังมาก็ติดหูจนกลายเป็นขาดไม่ได้ต้องฟังแทบทุกวัน(แถมนักร้องยังน่ารัก อีกต่างหาก ^^” )
ช่วงบ่ายเคลียร์งานเสร็จแล้ว เลยมีเวลาได้พักหน่อย พี่ซีเนียร์มาบอกว่าเร็วๆนี้ อาจจะต้องเปลี่ยนหัวหน้าใหม่ ยังงงๆอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องมาเปลี่ยนตอนนี้ ในเมื่ออีกไม่นานจะมีโปรเจกต์สำคัญเข้ามาแท้ๆ คนเก่าก็มีความรู้ดี ยังทำงานได้อย่างดีอยู่(ถึงแม้ตอนนี้จะลาคลอดก็เถอะ) ไม่รู้ทางเบื้องบนเขาคิดยังไง แต่เบื้องล่างอย่างเราๆก็คงต้องทำตามคำบัญชาของเบื้องบนน่ะแหละ ทำไงได้ล่ะ
ได้เวลาเลิกงานแล้ว อยุ่อีกซักพักค่อยกลับบ้านดีกว่า วันนี้สงสัยได้นอนแต่หัวค่ำแหงๆ

Continue reading...

วันนี้ลืมตาตื่นมาก็ 11 โมงกว่าแล้ว แต่ก็ไม่แปลกหรอก เมื่อวานกว่าจะได้นอนก็เกือบตี 4 โน้น รอบอลจบ  ทรมานเหมือนกันนะ เมาๆแต่ยังนอนไม่ได้  เใื่อวานไปกินกับเพื่อนที่ร้านข้าวต้มผีของคุณป๋อง มันพาแฟนมันมาด้วย แต่ก็สนุกดีนะ แฟนมันเป็นคนประมาณว่าเข้ากับคนอื่นได้ง่าย เลยเฮฮากันไม่น้อย  ได้ลองเบียร์ยี่ห้อ Federbraeu เห็นว่าเป็นของเยอรมัน แต่เอาเข้าจริงๆก็แยกไม่ออกหรอก อร่อยเหมือนกัน เมาเหมือนกัน แค่นั้นก็พอแล้ว
เมาค้าง ปวดหัวตุ้บๆแต่ไม่หนักมาก  ซักบ่ายโมงแฟนมาหาที่บ้าน เอากางเกงยีนต์ที่ซื้อมาฝากมาให้ เอาใจแบบนี้รักตายเลย แต่มาได้แป๊บเดียวคุณเธอก็ไปดูคอนเสิร์ตนัทต้อลต่อ -_-”
ไม่ค่อยอยากทำอะไรเลยมานั่งเปิดแคมฟรอกเล่น ไม่เจอน้องครีมแฮะ อยากเจอจัง คนอะไรก็ไม่รู้ ยิ่งมองก็ยื่งมีเสน่ห์  เหลือบดูนาฬิกาจะบ่าย 3 แล้ว ความจริงวันนี้มีบอลไทยเตะ แต่คงไม่ออกไปถ่ายรูปเหมือนที่เคยทำ ไม่รู้สิ ช่วงนี้เบื่อๆแบบบอกไม่ถูก ไว้รอเดือนหน้าค่อยเริ่มทำใหม่อีกทีก็แล้วกัน
สี่โมงเย็นกว่าๆ พี่แทมมาหาที่บ้าน อิจฉาเขาเหมือนกันนะ อายุ30กว่าแล้ว ยังไม่ทำงานทำการเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ก็ใช้ีชีวิตได้อยากไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร แต่ความจริงเขาก็น่าจะหันกลับมามองที่บ้านซักนิดนะว่าที่บ้านเป็นห่วงอนาคตเขาแค่ไหน  แต่ก็เท่านั้นแหละ คงต้องรอให้เจ้าตัวเขารู้สึกเองนั่นแหละ  ยกเครื่องให้พี่แทมเล่น pirch ถึงทุ่มกว่าๆเขาก็ขอตัวกลับบ้าน
มองห้องตัวเอง รกเอาการเลยแฮะ นั่งโกยขยะไปทิ้งกับจัดห้องใหม่ เหนื่อยเอาการ เดี๋ยวเก็บของเสร็จเมื่อไหร่ [...]

Continue reading...