“ผมไปทำงานก่อนนะ แล้วจะรีบกลับนะจ๊ะ”
สุรพันธ์ พนักงานบริษัทซอร์ฟแวร์ชื่อดังลาภรรยาก่อนไปทำงานตอนเช้า
“เดินทางดีๆนะคะคุณ แล้วเจอกันตอนเย็นค่ะ” ภรรยาของเขาตอบ
สุ รพันธ์เดินเข้าไปหอมแก้มภรรยาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะเข้าไปหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยวัยสองเดือนของเขาที่กำลังหลับอยู่ใน เปล  ชีวิตของสุรพันธ์กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างสุดขีด ทั้งเรื่องการงานที่ได้เลื่อนตำแหน่งสองปีซ้อน เรื่องครอบครัวที่มีภรรยาที่รักและให้กำลังใจเขาเสมอ รวมไปถึงลูกสาวตัวน้อยๆที่เพิ่งเกิดที่เหมือนกับน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของสุ รพันธ์
“พ่อไปทำงานก่อนนะลูก แล้วพ่อจะรีบกลับมาหาลูกจ้ะ” เขาพูดกับลูกสาวทั้งที่รู้ว่าในตอนนี้เด็กน้อยยังไม่รู้เรื่องกับคำพูดของเขา
” เหนื่อยเหมือนกันนะ อยู่บ้านแถวชานเมืองแต่ต้องเข้ามาทำงานในเมืองทุกวันเนี่ย  แต่ก็ต้องอดทนไว้ก่อน พอเก็บเงินได้แล้วค่อยหาบ้านในเมืองอยู่แทน” สุรพันธ์พูดกับตัวเองระหว่างเดินไปรอรถเมล์ที่ปากซอย  ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนถูกอะไรพุ่งเข้ามาชนจากทางด้านข้างจนตัวเขาล้มคว่ำ  เขาชะโงกหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลังคนวิ่งอยู่ไวๆ ห่างจากตัวเขาไปเรื่อยๆ  สุรพันธ์ทั้งเจ็บทั้งงงว่าเกิดอะไรขึ้น  แต่ด้วยความสงสัยจึงมองไปทางที่คนที่ชนเขาพุ่งออกมา  ด้านข้างของสุรพันธ์เป็นซอยย่อยแคบๆที่เชื่อมกับซอยหลักที่สุรพันธ์เดิน ผ่านทุกวันโดยไม่ได้สนใจอะไร  แต่วันนี้เมื่อสุรพันธ์มองเข้าไป  เขาพบร่างผู้หญิงนอนคว่ำอยู่ในซอย ลึกเข้าไปราวๆห้าเมตร  ร่างนั้นท่วมไปด้วยเลือด
ด้วยความตกใจ สุรพันธ์วิ่งเข้าไปหาร่างนั้น พลิกขึ้นมาดู  ดวงตาของผู้หญิงเบิกโพลง ปากอ้าออก  แต่ไม่มีลมหายใจ
” ทำยังไงดีวะ  ใช่ ตำรวจ ต้องแจ้งตำรวจก่อน” สุรพันธ์พูดกับตัวเองก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาด้วยมือที่ สั่นเทา  ยังไม่ทันได้กดหมายเลข เขาก็ได้ยินเสียงร้องออกมาจากด้านหลัง
” ฆ่าคนตาย!! ช่วยด้วย!! ฆาตรกรฆ่าคนตาย!!”  สุรพันธ์หันหลังกลับไปดูต้นเสียง เจ้าของเสียงกรีดร้องเป็นผู้หญิง ดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็นพนักงานบริาทแห่งหนึ่งที่ต้องเดินทางไปทำงานเช่น เดียวกับสุรพันธ์   สุรพันธ์รีบลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาเพื่อจะแก้ต่างให้กับตัวเอง แต่ร่างกายและเสื้อผ้าของเขาที่เปื้อนเลือดของผู้ตาย [...]

Continue reading...

เมื่อคืนผมกำลังฝันดีแท้ๆ ฝันถึงอีเขียว สุดสวยของซอยผม ปกติผมไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะเห่าคุยกับหล่อนหรอก ขืนมีทำอย่างนั้นมีหวังได้โดนไอ้ปื้ดจอมโหดกัดผมตายเลย ในฝันขณะที่ผมกำลังคลอเคลียกับอีเขียวอยู่ รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาที่ตัวผมทันที ผมลืมตาตื่นมาอย่างงงๆ ทั้งตัวผมเปียกไปหมด ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเจ้านายกำลังหัวเราะอยู่
“วันนี้ก็อีกแล้วหรือ” ผมพูดกับตัวเอง
ผมถูกเจ้านายปลุกด้วยวิธีนี้มาตลอด จะให้ผมนอนสบายๆบ้างไม่ได้เหรอไงกันนะ
เจ้า นายขับรถออกไปแล้ว ผมสะบัดขนเพื่อให้ตัวแห้ง แหม ถึงเป็นหมาก็ไม่อยากเป็นหวัดหรอกนะคุณ ผมคิดที่จะนอนต่อ แต่แล้วก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปเพราะตาสว่าง อีกอย่าง ผมยังเจ็บต้นขาตรงที่ถูกเจ้านายตีเมื่อวานอยู่เลย ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมเจ้านายถึงเกลียดผม ทั้งๆที่เมื่อก่อนตอนที่นายหญิงยังอยู่ เจ้านายก็ดีกับผมมากแท้ๆ
” นายหญิงครับ ผมต้องอดทนต่อไปใช่ไหมครับ” ผมพูดกับตัวเอง ผมคิดถึงคำพูดในวันสุดท้ายที่ผมได้เห็นนายหญิง นายหญิงสั่งผมไว้ว่าให้ผมดูแลเจ้านายให้ดี จนถึงวันนี้ผมไม่มีอากาสได้เห็นนายหญิงอีกเลย แต่ผมก็ทำตามคำให้นายหญิงสั่งไว้อย่างเคร่งครัดนะ (ถึงแม้คำว่า ดูแล ที่นายหญิงสั่งไว้จะกลายเป็นการตกเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของเจ้านายก็เถอะ แต่ผมจะอดทนต่อไป)
ผมใช้เวลาเรื่อยเปื่อยตามประสาหมาๆ ไล่งับหางตัวเองบ้าง วิ่งไล่อีเหมียวที่ดันโผล่เข้ามาในรั้วบ้านบ้าง เห่าแซวหมาตัวเมียที่เดินผ่านหน้าบ้านบ้าง ก็ปากหมานี่ จะให้อยู่เฉยๆได้ยังไง จริงไหม
จนตกเย็น เจ้านายขับรถกลับมา ผมทำตัวเป็นหมาที่ดีดโยการวิ่งเข้าไปหาเจ้านายเพื่อต้อนรับการกลับบ้าน เจ้านายยิ้มให้ผม แล้วก็เตะผมเข้าทีหนึ่ง ผมงงเล็กน้อย แต่ก็เดินไปหาเจ้านายอีกครั้ง ผมถูกเจ้านายถีบที่ชายโครงจนผมล้มคว่ำ แล้วเจ้านายก็เดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้ผมนอนเจ็บอยู่ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
ตกดึก ผมได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก เจ้านายเดินออกมาพร้อมกับวัตถุแท่งยาวในมือ พร้อมกับเดินเข้ามาหาผม ผมเสียวสันหลังวาบเพราะรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่ผมก็กระดิกหางพลางเดินเข้าไปเจ้านาย [...]

Continue reading...

เสียงนาฬิกา ปลุกผมตื่นจากการหลับไหลอีกครั้ง  วันนี้ก็เป็นเหมือนเดิมๆที่ผมต้องไปทำงานตามปกติ
“เพิ่งหกโมงเอง อยากนอนต่อชะมัด” ผมพูดกับตัวเอง
แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก  เลยต้องลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัว เตรียมจะออกไปทำงาน  กว่าจะออกจากบ้านก็เกือบๆเจ็ดโมง ผมเดินไปที่รถ
“ไอ้หมาขี้เกียจ เจ้าของเอ็งต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าแท้ๆ เอ็งเป็นแค่สัตว์เลี้ยงดันมามัวนอนอยู่ได้” ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นไอ้จ๋อ หมาของผมนอนอุตุอยู่ข้างรถ  ผมเดินไปหยิบกระบวยตักน้ำ  ตักน้ำจนเต็มแล้วสาดไปที่ไอ้จ๋อ  มันตื่นขึ้นพร้อมกับทำหน้าเหลอหลาเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง  ผมหัวเราะอยู่ในใจ  เดินไปขยุ้มเอาอาหารหมาจากถุง โยนไปที่ชามข้าวของไอ้จ๋อ แล้วค่อยขับรถออกจากบ้านไป
ระหว่างขับรถ ผมแอบคิดถึงไอ้จ๋อว่าสักวันมันคงหัวใจวายตายแน่ๆเพราะผมปลุกมันแบบนี้แทบทุก เช้า  แต่ถ้ามันตายไปจริงๆก็คงจะดี  ผมจะได้ไม่ต้องเห็นมันที่เป็นสัตว์เลี้ยงที่แฟนของผม  ไม่ใช่สิ  แฟนเก่าผม เอามาเลี้ยงเอาไว้
“อ๊อต! ทำงานผิดอีกแล้ว  ผมบอกคุณแล้วไงว่าตรงนี้คุณต้องดูให้ดีๆ ตัวเลขมันเยอะจะพลาดเอาได้ง่าย  เอา! เอามาไปแก้ใหม่”  เสียงหัวหน้าเอ็ดผม  ก็เป็นเรื่องปกตินั่นแหละที่ผมจะถูกต่อว่าแบบนี้  คนที่ไม่เอาถ่านแบบผม ถูกปฎิบัติแบบนี้มาจนชินซะแล้วล่ะ  เดี๋ยววันนี้กลับไปค่อยไประบายอารมณ์กับไอ้จ๋อแทนก็ได้   ผมรับงานคืนจากหัวหน้าด้วยใบหน้าที่เฉยชา
ผมรู้สึกว่าเวลาทำงานในแต่ ละวันมันผ่านไปอย่างรวดเร็วตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ  ใช่สิ ผมจำได้แล้ว ตั้งแต่ที่แฟนเก่าทิ้งผมไป  เธอเก็บข้าวของทุกอย่างของเธอออกไปจากบ้านของผม เหลือไว้แต่ไอ้จ๋อให้ผมดูต่างหน้า  ไม่สิ เหลือไว้ให้ผมต้องทนอยู่กับความทุกข์ทรมานที่เสียเธอไปต่างหาก  ผมเห็นไอ้จ๋อทีไรก็อดที่จะนึกถึงแฟนเก่าไม่ได้ซักที  ไอ้จ๋อเลยกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กับมือเท้าผมเป็นประจำ  แต่ก็แปลกนะว่ามันไม่เคยจะเห่าหรือกัดตอบโต้ผมเลย  โธ่! ไอ้หมาขี้ขลาด
หลัง เลิกงาน ผมขับรถตรงกลับบ้าน  พอจอดรถเสร็จ ลงจากรถ  [...]

Continue reading...

วันนี้ผมเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ แล้วคิดไม่ออกเลยว่ามันเป็นยังไง หมดมุขเขียนเรื่องสั้นครับ ความจริงพล็อตในหัวมันก็พอมีเหลืออยู่บ้างนะ แต่ไอ้การนำพล็อตเล็กๆมาเรียบเรียงให้กลายเป็นเรื่องราวที่คนอ่านสามารถอ่าน ตามแล้วสร้างอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องของเราได้นี่ดิ มันยากจัง ทำไมคนอื่นเขาเขียนเรื่องกันเก่งๆจังวุ้ย สงสัยผมคงต้องฝึกอีกเยอะ
หมด มุขแล้ว เอาเรื่องใกล้ๆตัวมาเขียนดีกว่า วันนี้เพิ่งไปโกยขุมทรัพย์กองใหญ่ๆเกี่ยวกับ Morning Musume มาจากในเนตครับ ยัดใส่ iPod กันสนุกสนานเลยทีเดียว มันก็เพลินดีนะกับการได้ติดตามวงๆนี้ รวมไปถึง H!P วงอื่นๆ อย่างน้อยเวลาเดินทางไปทำงานไป-กลับก็มีอะไรทำแก้เบื่อ เวลาว่างๆก็มีเพลงดีๆฟัง มีความสุขไม่น้อยเลย
วัน หยุดผ่านไปเร็วจัง พรุ่งนี้ก็วันทำงานอีกแล้ว แต่อาทิตย์นี้ดีหน่อย ได้หยุดหนึ่งวัน ถือว่าเป็นโบนัสเล็กๆของคนทำงานก็แล้วกัน ว่าไปแล้วก็เบื่อๆงานที่ทำบ้างแล้วล่ะ แต่ทำไงได้ล่ะ มันยังไม่มีทางเลือกนี่ ก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำต่อไป
ช่วงหัวค่ำนี่ไม่รู้จะทำไรดีเลยแฮะ ดูคอนเสิร์ท Morning Musume ที่โหลดมาต่อดีกว่า ไอจังน่ารัก ริสะจังน่ารัก เอริจังก็น่ารัก เลือกไม่ถูกเลย (มองซ้ายมองขวา แฟนไม่อยู่ รอดตัวไป )

Continue reading...

วันนี้ผมออกไปข้างนอก ไปขาย ipod nano ที่ไม่ได้ใช้แล้ว ก็ตั้งขายในห้องเปิดท้ายของหมวด gadget pantip นั่นแหละ ความจริงมันก็น่าจะเป็นเรื่องธรรมดาๆใช่มั้ยล่ะครับ แต่วันนี้ต่างจากวันอื่นๆนิดนึง
ตอนที่ผมกำลังยืนอยู่บนรถไฟฟ้า BTS หลังผมพิงกับกำแพงรถ ผมมองตรงไปข้างหน้า ก็เจอหนุ่มสาวคู่หนึ่งพิงกำแพงอีกฝั่งเหมือนกัน ถึงสองคนนั้นจะยืนยู่ตรงหน้าผมก็เถอะ แต่การจ้องคนอื่นมันก็ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ ผมก็พยายามจะเบี่ยงสายตาไปมองที่อื่นแล้วนะ แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว พักสายตามองตรงๆไปบ้างก็ได้ ทันใดนั้นแหละ ผมเห็นผู้หญิงที่มากับผู้ชายคนนั้นค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหาผู้ชายๆอย่าง ช้าๆ ใกล้ขึ้นๆ จนริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์ เมื่อเข้าใกล้เต็มที่ ปรากฎว่าฝ่ายชายเหลือบมาทางผม สายตาเราสบกัน ผู้ชายคนนั้นเลยผลักผู้หญิงออกเบาๆ แล้วทั้งคู่ี่ก็พากันลงที่ป้ายหน้า
นั่ง รถไฟฟ้ามาสุดสายแล้ว ขึ้นรถเมล์ต่อ ตอนที่รถเมล์แล่นผ่านป้ายรถเมล์ข้างๆเมเจอร์รัชโยธินนี่สิ สายตาตัวดีของผมก็ดันเหลือบไปเห็นวัยรุ่นคู่หนึ่ง ฝ่ายหญิงใส่ชุดนักเรียน ส่วนฝ่ายชายเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฝ่ายหญิง เอ่ออ.. ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ไข่ดาวจริงๆ ล้วงไปแบบนั้นยังไงมันก็โดนหน้าอกอยู่แล้ว ที่สำคัญแค่มันเป็นกลางป้ายรถเมล์ที่มีคนอยู่เยอะๆด้วยนี่สิ
ตอน ผมเดินเข้าบ้าน ผมก็หวนคิดถึงเหตุการณ์สองอย่างนี้อีกครั้ง คนเราบางคนสมัยนี้ก็นะ จะทำอะไรก็ทำเถอะ มันเป็นสิทธิของคุณเอง เป็นร่างกายของคุณเอง แต่ทำไมต้องมาทำในที่สาธารณะให้มันประเจิดประเจ้อ ทำไมมันไม่ไปทำในที่ลับตาวะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ไม่รู้เหรอว่าคนอื่นเห็นแล้วอิจฉาว้อยยย
ปล. ที่เห็นสองอย่างนี้น่ะ เรื่องจริงนะจ๊ะ

Continue reading...

เป็นเวลานานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ผมสบายดี คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ ถึงมันจะเหงาไปบ้าง แต่ผมก็ยังทนไหว หวังว่าคุณคงสบายดีเหมือนกันนะ
เกือบปีแล้วนะที่ผมไม่ได้พบคุณ มันเป็นเวลาที่ไม่นานมาก แต่ผมรู้สึกว่ามันนานมากๆเลยสำหรับผม ชีวิตประจำวันของผมก็ยังเหมือนเดิมที่คุณเคยรู้นั่นแหละ บ้านของเราข้าวของต่างๆก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เรายังอยู่ด้วยกันหรอก
ถึงผมจะบอกว่าเวลาที่ ไม่มีคุณ มันจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจังนะ เกือบแปดปีแล้วสินะที่เราได้รู้จักกัน คุณรู้ไหม ผมยังจำได้ดีเลยนะเราทำอะไรร่วมกันมาบ้าง หนังเรื่องแรกที่เราดูด้วยกัน สถานที่ที่เราไปเดทกันครั้งแรก หรือเรื่องอื่นๆที่เราเคยทำร่วมกันมา ผมก็คิดว่าคุณยังจำมันได้เหมือนกันใช่ไหม
คุณรู้ใช่ไหมว่าผมไม่ใช่ คนที่ชอบแสดงออก ทุกอย่างที่คุณทำเพื่อผม ผมรับรู้ถึงความรู้สึกของคุณนะ ในใจผมอยากจะพูดขอบคุณคุณทุกครั้งที่คุณทำอะไรให้ผม แต่ผมก็ไม่เคยพูดมันเลย คุณก็เคยน้อยใจเรื่องนี้อยู่หลายๆครั้งใช่ไหม ผมก็รู้นะ ผมถึงได้เป็นฝ่ายง้อคุณบ่อยๆไง
จำเรื่องที่ผมขอคุณแต่งงาน ได้ไหม วันต่อมาคุณบอกผมว่าคุณประทับใจในสิ่งที่ผมทำ คุณบอกว่าผมเตรียมการมาได้อย่างดีมาก แต่คุณไม่รู้หรอกว่ากว่าผมจะทำมันออกมาได้ ผมก็แทบแย่เหมือนกัน ผมเลือกร้านอาหารอยู่ร่วมๆสองอาทิตย์เลยนะ กว่าจะหาร้านที่ตรงกับบรรยากาศที่ผมคิดไว้ ดอกไม้ช่อนั้นที่ผมให้คุณ ผมไปนั่งเลือกอยู่ที่ร้านอยู่หลายชั่วโมงเลย รวมไปถึงบทพูดที่คุณว่าคุณประทับใจ รุ้ไหมว่าผมนั่งท่องบทกับตัวเองอยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ ยิ่งเวลาที่พูดขอคุณแต่งงานจริงๆน่ะ ถึงคำพูดจะดูชัดเจนฉะฉาน แต่ตอนนั้นใจผมเต้นรัวไปหมดเลย ความจริงผมก็อยากเล่าเรื่องตรงนี้ให้คุณฟังก่อนหน้านี้นะ แต่ผมก็ไม่ได้เล่าสักที
ยิ่งตอนที่ผมจะเข้าไปขอคุณกับพ่อแม่ของคุณนะ ผมยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่ ถึงผมจะพบพ่อแม่ของคุณมาหลายครั้งแล้ว แต่เวลาอย่างนี้ มันก็อดที่จะประหม่าไม่ได้ อยากขอบคุณพ่อแม่ของคุณนะ ที่ท่านเข้าใจและไว้ใจในตัวผมในการที่จะให้มาดูแลลูกสาวของท่าน ถึงตอนนี้ผมก็ว่าผมได้ทำหน้าที่นั้นอย่างไม่บกพร่องนะ คุณว่ายังงั้นไหม
ผม ลืมบอกคุณไป [...]

Continue reading...

แสงแดดในตอนเช้าส่องเข้าหน้าผมผ่านทางหน้าต่างที่หัวเตียง ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า  หันไปมองที่ร่างที่นอนอยู่ข้างๆผม  มือของเรายังกุมกันไว้อยู่  เพียงแต่วันนี้ต่างออกไปจากวันอื่นๆ  ตรงนี้เจ้าของร่างนั้นตื่นก่อนผม  รอยยิ้มน้อยๆถูกส่งมาให้ผม  ผมยิ้มตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น
.
.
.
.
.
ผมนึกถึงเรื่องราวของเราเมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน  เพราะความว่าง ทำให้ผมนึกย้อนไปในช่วงเวลาที่เก่ากว่านั้น
“สวัสดีค่ะ ชื่อหวานค่ะ” นี่เป็นประโยคแรกที่ของเธอที่ผมได้ยินตอนที่มีการแนะนำตัวนักศึกษาฝึกงานใน แผนกของผม  หลังจากที่ผมหันไปมองเจ้าของเสียงแล้ว  คำพูดและกิจกรรมที่เหลือทั้งหมดของการแนะนำตัวนักศึกษาฝึกงานคนอื่นๆไม่อยู่ ในความสนใจของผมอีกเลย
เหมือนจะเป็นโชคของผมด้วย  ที่หัวหน้าให้ผมมาเป็นพี่เลี้ยงของเธอ  ตลอดเวลาสามเดือนที่เธอมาฝึกงานในบริษัทผม  เราคุยกันเยอะมาก ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับงานก็ตาม  แต่พอในเวลาว่าง เรามักจะมีเรื่องหยอกล้อ หรือแซวกันเพื่อเรียกเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายหนึ่งเสมอ  แต่ทั้งหมดก็อยู่แค่ในความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับน้องเท่านั้น
อย่างที่เขาว่ากันว่า เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ  สามเดือนของการฝึกงานผ่านพ้นไป  แผนกของผมมีการเลี้ยงอำลาน้องๆในช่วงค่ำที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง  ทุกคนเดินทางกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงหวานที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ กับผมที่แกล้งทำเป็นงานยุ่งเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันกับหวาน  ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้าเท่าที่มีอยู่ เดินเข้าไปหาหวานที่กำลังง่วนกับการเก็บของที่โต๊ะ  ผมจับมือของหวานขึ้นมา พร้อมกับขอคบกับหวาน  ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าทำไปได้ยังไง ปกติผมไม่ใช่คนที่จะเข้าถึงเนื้อถึงตัวผู้หญิงอยู่แล้ว   พอผมพูดจบ หวานก้มหน้านิ่งสักพัก  ผมแอบสังเกตุเห็นที่แก้มของหวานมีสีชมพูเรื่อๆ  ไม่นาน หวานเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มให้ผมพร้อมกับตอบตกลง
หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของเราก็ค่อยๆพัฒนาขึ้นเหมือนกับคู่รักคู่อื่นๆทั่วไป  ช่วงก่อนที่หวานจะเรียนจบ หวานเครียดกับโปรเจกท์สุดท้ายที่เธอทำมาก  ผมคอยเป็นกำลังใจ คอยปลอบโยน คอยช่วยเหลือเธอจนสุดท้าย เธอก็ผ่านมันมาได้  ในวันที่หวานส่งโปรเจกท์ คืนนั้นเราไปฉลองกันเล็กๆที่ร้านอาหารริมน้ำ  ตบท้ายด้วยไปดูหนังรอบดึก  หวานเอียงหัวมาซบกับไหล่ผม  ผมได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆจากผมของเธอ
หวานใช้เวลาประมาณสามเดือนในการหางาน มีบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งที่เธอหวังเอาไว้มากเรียกเธอเข้าไปทำข้อสอบในอีก [...]

Continue reading...

วันนี้ฝนใกล้จะตกอีกแล้ว น่าเบื่อนะคุณ ระยะนี้ตกแทบทุกวันเลย แถมวันนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าทุกวัน ฟ้าครึ้มเชียว ท่าทางคุณจะรอใครอยู่ใช่ไหมล่ะถึงได้ยืนอยู่ใต้ตึกไม่ไปไหน เห็นฝนตกทีไรผมคิดถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อนทุกที เรื่องอะไรน่ะเหรอ ท่าทางคนที่คุณกำลังรอคงยังไม่มา คุณไม่รีบไปไหนใช่ไหม เราไปนั่งกันตรงนั้นดีกว่า ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง
สองปีที่ แล้ว ผมก็เป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆนี่แหละ ชีวิตก็ตื่นเช้าไปทำงาน ตกเย็นก็กลับบ้าน วนเวียนไปมาอยู่อย่างนี้ ยังดีที่มีแฟนคนหนึ่งคอยเป็นกำลังใจ หือ ชื่ออะไรน่ะเหรอ ถ้ามันจะทำให้คุณจินตนาการเรื่องของผมได้ชัดเจนขึ้นมาบ้าง คิดซะว่าแฟนผมชื่อน้องพิมพ์แล้วกัน ผมกับน้องพิมพ์ก็คบกันมานานแล้วล่ะตั้งแต่สมัยเรียน เพื่อนๆแต่ละคนต่างก็คิดว่าสุดท้ายเราสองคนคงได้แต่งงานกัน ตอนนั้นผมเองก็คิดอย่างนั้นนะ
พอเรียนจบ ต่างคนก็ต่างทำงาน ถึงจะยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆแต่มันก็ห่างจากสมัยเรียนมากนักแหละ แต่เวลาของผมก็ทุ่มให้กับงานหมดนะ ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นส่วนช่วยสร้างอนาคตของเราขึ้นมาได้ น้องพิมพ์ก็บอกว่าเข้าใจเหตุผลของผมและจะอดทน [...]

Continue reading...

ชีวิตวัยรุ่นของคุณยังไง ผมเชื่อว่าทุกคนคงมีเหตุการณ์สมัยวัยรุ่นที่ยังไม่ลืมจนถึงวันนี้ใช่มั้ย ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะอยากรู้เรื่องของผมไหม แต่ในเมื่อคุณเข้ามาในนี้แล้ว ผมจะเล่าให้คุณฟังเอง
สมัย ม.ปลาย ผมเรียนที่โรงเรียนสาธิตแห่งหนึ่ง โรงเรียนของผมก็ถือว่ามีชื่อในเรื่องความเก่งของนักเรียนเหมือนกันนะ ในแต่ละปีมีนักเรียนที่นี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงได้ไม่น้อยเลย ในเมื่อผมเรียนอยู่ที่นี่ ชีวิตผมน่าจะเหมือนกับนักเรียนธรรมดาทั่วๆไปใช่ไหม คุณคิดไม่ผิดหรอก ดูผ่านๆชีวิตผมก็เหมือนกับนักเรียนทั่วๆไปนั่นแหละ ตื่นเช้ามาไปโรงเรียน เลิกเรียนเสร็จตรงกลับบ้านไม่แวะไปเที่ยวที่ไหนต่อ ผมไม่ได้รักบ้านผมอะไรนักหนาหรอก ถึงบ้านเสร็จผมเก็บกระเป๋าแล้วก็ออกไปข้างนอกจนถึงค่ำ
ที่ๆผมไปน่ะ เหรอ ลานกว้างท้ายหมู่บ้านผมยังไงล่ะ เมื่อก่อนที่นี่เคยใช้เป็นลานกิจกรรมของหมู่บ้านผม แต่พอเวลาผ่านไป เจ้าของหมู่บ้านไม่ดูแล ในที่สุดก็เสื่อมโทรมลงตามกาลเวลา จนผมและเพื่อนๆของผมใช้เป็นที่มั่วสุม ไม่สิ ใช้เป็นที่พบปะกันต่างหาก กิจกรรมของพวกเราก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็มานั่งคุยเล่นกัน ยกเว้นบางวันที่เพื่อนบางคนขโมยเหล้าพ่อมาได้ก็อาจจะมีการดื่มกันเล็กน้อย หรือไม่บางคนมีบุหรี่ติดตัวมา ก็อาจจะมีการดื่มด่ำกับกลิ่นของควันกันบ้าง เพื่อนผมทั้งหมดก็เป็นเด็กระแวกเดียวกันกับผมนั่นแหละ แต่ก็ไม่ใช่กระจอกๆนะ แทบทุกคนเรียนโรงเรียนชื่อดังกันแทบทั้งนั้น ที่เรามารวมตัวกันได้คงเพราะความเบื่อในสังคมเด็กเรียนเหมือนกันมั้ง
ผม ถึงลานกว้างประมาณ 4 โมงเศษ เพื่อนผมมารอกันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น ไอ้ชัย ไอ้นพ ไอ้เขียด ไอ้โป่ง ไอ้ต๊อง ไอ้ช้าง ไอ้โบ้ ไอ้กวาง รวมไปถึงไอ้ใบ้ผู้ที่ทำเกรดเฉลี่ยในการเรียนไม่เคยต่ำกว่า 4.00 มาตลอด วันนี้ผมตื่นเต้นกว่าทุกวันเล็กน้อย เมื่อวานไอ้โบ้บอกผมว่า พวกซอยสามอยากจะตีกับกลุ่มผม [...]

Continue reading...

เวลา 2 ทุ่มกว่าๆ ผมเปิดประตูบริษัทเพื่อกลับมาทำงานต่อหลังจากที่ออกไปกินข้าวเย็น
” เฮ้ย ไอ้อ๊อด เจ้านายเรียกมืงเข้าไปพบว่ะ ซวยอีกแล้วมืง” ไอ้ต้อง เพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาในบริษัท แล้วมันก็เดินผ่านผมไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ก็แล้วไม่ใช่เพราะมืงหรอกเหรอที่ทำให้กุตกอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่ไม่เหลือความไว้วางใจจากเจ้านาย หลังจากที่มืงขโมยผลงานที่กุทำมาทั้งปีไปเป็นของมืงเอง จนบริษัทต้องเปิดประชุมเรื่องประสิทธิภาพในการทำงานของกุ สุดท้ายกุต้องถูกลดเงินเดือน แต่มืงกลับได้เลื่อนเงินเดือนขึ้นไปอีกหลายขั้น
แน่นอนว่าไอ้ต้องไม่ ได้ยินเสียงที่ผมคิดอยู่ มันเดินกลับไปนั่งที่ของมัน ผมเดินตัดทางเดินตรงกลางเพื่อไปที่ห้องของหัวหน้าที่อยู่ริมทางเดิน
” โดนเรียกมาด่าอีกแล้วสิพี่อ๊อด น่าสมเพชนะ ทั้งๆที่ไม่มีผลงานอะไรเลยแท้ๆแต่กลับไม่คิดที่จะพิจารณาตัวเอง” เสียงของอีแมวดังขึ้นเมื่อผมเดินผ่านโต๊ะมันที่ตั้งอยู่หน้าห้องหัวหน้า ปากดีนักนะอีนี้ คิดว่ากุไม่รู้เหรอว่าที่มืงนั่งลอยหน้าลอยตา เอาแต่แต่งหน้าทั้งวัน งานการไม่ทำแล้วยังก้าวหน้าได้เรื่อยๆน่ะ ก็เพราะมืงเสนอร่างกายมืงให้หัวหน้ามันล่ะสิ ทั้งๆที่ตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ มืงยกมือไหว้ทักทายกุทุกครั้งที่เจอ พอมืงกลายเป็นเด็กของหัวหน้า กลับทำตัวเป็นวัวลืมตีน
ผมทำเป็นไม่สนใจคำพูดของอีแมว เคาะประตูห้องหัวหน้าที่อยู่ตรงหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไป เมื่อก่อนผมก็แปลกใจนะว่าทำไมห้องหัวหน้าถึงต้องทำเป็นห้องเก็บเสียง แต่พอรู้เรื่องอีแมว ผมก็หมดความสงสัยว่าหัวหน้าทำห้องทำงานตัวเองให้เก็บเสียงเพื่ออะไร
“หัวหน้าเรียกผมมีธุระอะไรเหรอครับ” ผมพูดพลางปิดประตู
“มืงยังมีหน้ามาถามกุอีกเหรอไอ้สัตว์” เสียงหัวหน้าตวาดกลับมา
” โปรแกรมที่กุสั่งให้มืงทำให้บริษัทคุณนพพงษ์น่ะ มืงทำประสาห่าอะไรวะ มืงรู้มั้ย เมื่อกี๊คุณนพพงษ์โทรมาบอกกุว่าโปรแกรมของมืง คำนวนตัวเลขผิดไปหลักนึง แล้วมืงรู้มั้ยว่าไอ้หลักนึงที่มืงทำพลาดน่ะ เขาเสียหายไปเท่าไหร่”
“เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้า โปรแกรมที่ผมเขียนน่ะมัน…”
” มืงหุบปาก ไม่ต้องมาเถียงกุ กุเคยบอกมืงแล้วใช่มั้ยว่าให้ตรวจเช็คบั๊กดีๆก่อนนำส่ง กุคอยย้ำนักย้ำหนากับมืงแล้วว่าาหรับลูกค้าคนนี้มืงจะพลาดไม่ได้ แล้วทำไมมืงยังปล่อยให้พลาดอีก มืงนี่มันเป็นคนหรือควายกันแน่วะ”
“หัวหน้าครับ ผมอธิบายได้นะคร…”
” มืงไม่ต้องพูดเลย [...]

Continue reading...