อย่าให้คนอื่นมามีอิทธิพลจนเสีัยความเป็นตัวของตัวเอง

ไม่ได้เขียนบล็อคมานานร่วมๆ 2 เดือนได้มั้ง ไม่ใช่ไม่ว่างหรือไม่มีเวลา แต่เกิดอาการเบื่อแบบบอกไม่ถูกครับ เบื่ออะไรก็ตอบไม่ได้หรอก รู้แค่เบื่อมันซะทุกอย่าง วันนี้ก็คล้ายๆเดิมคือเบื่อ แต่เป็นการเบื่อความรู้สึกเบื่อของตัวเอง เลยต้องหาอะไรทำซะบ้าง

มองย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงปีที่แล้วจนถึงปีนี้ ผมว่าผมสูญเสียความเป้นตัวของตัวเ้องไปเยอะเลยนะ จากที่เป็นคนที่เคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองมาตลอด จากที่เคยไม่ให้คำพูดหรือการกระทำของคนอื่นมามีผลกระทบต่อความรู้สึกของตัว เอง แต่หนึ่งปีที่ผ่านมาผมกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

หลายๆครั้งที่ ผมเดินเข้าไปอยู่ร่วมกับหมู่คน โดยที่ใจผมร่ำร้องการอยู่คนเดียวมากกว่า หลายครั้งที่ผมต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะให้กับหมู่คน ทั้งๆที่ใจผมมันไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ถ้าจะถามว่าแล้วผมเอาตัวเองเข้าไปอยู่ตรงนั้นทำไมล่ะ ก็คงตอบได้แค่ว่า ผมไม่อยากจะเสียสภานภาพของผมในสังคมที่อยู่ในึความคิดของคนหมู่นั้นออกไป กระมัง ทั้งๆที่ในความเป็นจริง สถานภาพของผมในสายตาของคนหมู่นั่นก็คงเป็นแค่ภาพที่เลือนๆลางๆมาตั้งนานแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะเดินเข้าไปร่วมกลุ่ม หรืออยู่คนเดียวๆห่างๆออกมา ก็คงไม่ได้อะไรที่จะเปลี่ยนแปลงไปได้หรอก

ต่อจากนี้ไป ผมคงต้องกลีับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้งซะที น่าจะถึงเวลาที่ต้องไม่ให้คนอื่นมามีอิทธิผลต่อการกระทำหรือความรู้สึกของผม อีกต่อไปเสียที

ปล. คิดถึงเพื่อนสมัยเรียนจัง ถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน อยากจะเขียนเรื่องของ “เพื่อน” กับ “เพื่อนร่วมงาน” สักครั้งครับ