วันนี้ผมเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ แล้วคิดไม่ออกเลยว่ามันเป็นยังไง หมดมุขเขียนเรื่องสั้นครับ ความจริงพล็อตในหัวมันก็พอมีเหลืออยู่บ้างนะ แต่ไอ้การนำพล็อตเล็กๆมาเรียบเรียงให้กลายเป็นเรื่องราวที่คนอ่านสามารถอ่าน ตามแล้วสร้างอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องของเราได้นี่ดิ มันยากจัง ทำไมคนอื่นเขาเขียนเรื่องกันเก่งๆจังวุ้ย สงสัยผมคงต้องฝึกอีกเยอะ

หมด มุขแล้ว เอาเรื่องใกล้ๆตัวมาเขียนดีกว่า วันนี้เพิ่งไปโกยขุมทรัพย์กองใหญ่ๆเกี่ยวกับ Morning Musume มาจากในเนตครับ ยัดใส่ iPod กันสนุกสนานเลยทีเดียว มันก็เพลินดีนะกับการได้ติดตามวงๆนี้ รวมไปถึง H!P วงอื่นๆ อย่างน้อยเวลาเดินทางไปทำงานไป-กลับก็มีอะไรทำแก้เบื่อ เวลาว่างๆก็มีเพลงดีๆฟัง มีความสุขไม่น้อยเลย

วัน หยุดผ่านไปเร็วจัง พรุ่งนี้ก็วันทำงานอีกแล้ว แต่อาทิตย์นี้ดีหน่อย ได้หยุดหนึ่งวัน ถือว่าเป็นโบนัสเล็กๆของคนทำงานก็แล้วกัน ว่าไปแล้วก็เบื่อๆงานที่ทำบ้างแล้วล่ะ แต่ทำไงได้ล่ะ มันยังไม่มีทางเลือกนี่ ก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำต่อไป

ช่วงหัวค่ำนี่ไม่รู้จะทำไรดีเลยแฮะ ดูคอนเสิร์ท Morning Musume ที่โหลดมาต่อดีกว่า ไอจังน่ารัก ริสะจังน่ารัก เอริจังก็น่ารัก เลือกไม่ถูกเลย (มองซ้ายมองขวา แฟนไม่อยู่ รอดตัวไป )

วันนี้ผมออกไปข้างนอก ไปขาย ipod nano ที่ไม่ได้ใช้แล้ว ก็ตั้งขายในห้องเปิดท้ายของหมวด gadget pantip นั่นแหละ ความจริงมันก็น่าจะเป็นเรื่องธรรมดาๆใช่มั้ยล่ะครับ แต่วันนี้ต่างจากวันอื่นๆนิดนึง

ตอนที่ผมกำลังยืนอยู่บนรถไฟฟ้า BTS หลังผมพิงกับกำแพงรถ ผมมองตรงไปข้างหน้า ก็เจอหนุ่มสาวคู่หนึ่งพิงกำแพงอีกฝั่งเหมือนกัน ถึงสองคนนั้นจะยืนยู่ตรงหน้าผมก็เถอะ แต่การจ้องคนอื่นมันก็ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ ผมก็พยายามจะเบี่ยงสายตาไปมองที่อื่นแล้วนะ แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว พักสายตามองตรงๆไปบ้างก็ได้ ทันใดนั้นแหละ ผมเห็นผู้หญิงที่มากับผู้ชายคนนั้นค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าหาผู้ชายๆอย่าง ช้าๆ ใกล้ขึ้นๆ จนริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์ เมื่อเข้าใกล้เต็มที่ ปรากฎว่าฝ่ายชายเหลือบมาทางผม สายตาเราสบกัน ผู้ชายคนนั้นเลยผลักผู้หญิงออกเบาๆ แล้วทั้งคู่ี่ก็พากันลงที่ป้ายหน้า

นั่ง รถไฟฟ้ามาสุดสายแล้ว ขึ้นรถเมล์ต่อ ตอนที่รถเมล์แล่นผ่านป้ายรถเมล์ข้างๆเมเจอร์รัชโยธินนี่สิ สายตาตัวดีของผมก็ดันเหลือบไปเห็นวัยรุ่นคู่หนึ่ง ฝ่ายหญิงใส่ชุดนักเรียน ส่วนฝ่ายชายเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฝ่ายหญิง เอ่ออ.. ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ไข่ดาวจริงๆ ล้วงไปแบบนั้นยังไงมันก็โดนหน้าอกอยู่แล้ว ที่สำคัญแค่มันเป็นกลางป้ายรถเมล์ที่มีคนอยู่เยอะๆด้วยนี่สิ

ตอน ผมเดินเข้าบ้าน ผมก็หวนคิดถึงเหตุการณ์สองอย่างนี้อีกครั้ง คนเราบางคนสมัยนี้ก็นะ จะทำอะไรก็ทำเถอะ มันเป็นสิทธิของคุณเอง เป็นร่างกายของคุณเอง แต่ทำไมต้องมาทำในที่สาธารณะให้มันประเจิดประเจ้อ ทำไมมันไม่ไปทำในที่ลับตาวะ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ไม่รู้เหรอว่าคนอื่นเห็นแล้วอิจฉาว้อยยย

ปล. ที่เห็นสองอย่างนี้น่ะ เรื่องจริงนะจ๊ะ

เป็นเวลานานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ผมสบายดี คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ ถึงมันจะเหงาไปบ้าง แต่ผมก็ยังทนไหว หวังว่าคุณคงสบายดีเหมือนกันนะ

เกือบปีแล้วนะที่ผมไม่ได้พบคุณ มันเป็นเวลาที่ไม่นานมาก แต่ผมรู้สึกว่ามันนานมากๆเลยสำหรับผม ชีวิตประจำวันของผมก็ยังเหมือนเดิมที่คุณเคยรู้นั่นแหละ บ้านของเราข้าวของต่างๆก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เรายังอยู่ด้วยกันหรอก

ถึงผมจะบอกว่าเวลาที่ ไม่มีคุณ มันจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจังนะ เกือบแปดปีแล้วสินะที่เราได้รู้จักกัน คุณรู้ไหม ผมยังจำได้ดีเลยนะเราทำอะไรร่วมกันมาบ้าง หนังเรื่องแรกที่เราดูด้วยกัน สถานที่ที่เราไปเดทกันครั้งแรก หรือเรื่องอื่นๆที่เราเคยทำร่วมกันมา ผมก็คิดว่าคุณยังจำมันได้เหมือนกันใช่ไหม

คุณรู้ใช่ไหมว่าผมไม่ใช่ คนที่ชอบแสดงออก ทุกอย่างที่คุณทำเพื่อผม ผมรับรู้ถึงความรู้สึกของคุณนะ ในใจผมอยากจะพูดขอบคุณคุณทุกครั้งที่คุณทำอะไรให้ผม แต่ผมก็ไม่เคยพูดมันเลย คุณก็เคยน้อยใจเรื่องนี้อยู่หลายๆครั้งใช่ไหม ผมก็รู้นะ ผมถึงได้เป็นฝ่ายง้อคุณบ่อยๆไง

จำเรื่องที่ผมขอคุณแต่งงาน ได้ไหม วันต่อมาคุณบอกผมว่าคุณประทับใจในสิ่งที่ผมทำ คุณบอกว่าผมเตรียมการมาได้อย่างดีมาก แต่คุณไม่รู้หรอกว่ากว่าผมจะทำมันออกมาได้ ผมก็แทบแย่เหมือนกัน ผมเลือกร้านอาหารอยู่ร่วมๆสองอาทิตย์เลยนะ กว่าจะหาร้านที่ตรงกับบรรยากาศที่ผมคิดไว้ ดอกไม้ช่อนั้นที่ผมให้คุณ ผมไปนั่งเลือกอยู่ที่ร้านอยู่หลายชั่วโมงเลย รวมไปถึงบทพูดที่คุณว่าคุณประทับใจ รุ้ไหมว่าผมนั่งท่องบทกับตัวเองอยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ ยิ่งเวลาที่พูดขอคุณแต่งงานจริงๆน่ะ ถึงคำพูดจะดูชัดเจนฉะฉาน แต่ตอนนั้นใจผมเต้นรัวไปหมดเลย ความจริงผมก็อยากเล่าเรื่องตรงนี้ให้คุณฟังก่อนหน้านี้นะ แต่ผมก็ไม่ได้เล่าสักที

ยิ่งตอนที่ผมจะเข้าไปขอคุณกับพ่อแม่ของคุณนะ ผมยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่ ถึงผมจะพบพ่อแม่ของคุณมาหลายครั้งแล้ว แต่เวลาอย่างนี้ มันก็อดที่จะประหม่าไม่ได้ อยากขอบคุณพ่อแม่ของคุณนะ ที่ท่านเข้าใจและไว้ใจในตัวผมในการที่จะให้มาดูแลลูกสาวของท่าน ถึงตอนนี้ผมก็ว่าผมได้ทำหน้าที่นั้นอย่างไม่บกพร่องนะ คุณว่ายังงั้นไหม

ผม ลืมบอกคุณไป ไอ้เหมี่ยวก็สบายดีนะ ตอนนั้นมันอ้วนกว่าตอนที่คุณยังอยู่เสียอีก ดูเหมือนมันจะรู้นะว่าเจ้าของของมันหายไป ตั้งแต่คุณไม่อยู่ ผมมักจะได้ยินเสียงมันร้องตอนดึกๆแทบทุกคืนเลย แต่คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมจะดูแลมันแทนคุณเอง ยังไงมันก็เป็นแมวที่คุณรักนี่ใช่ไหม ถึงแม้ว่าตอนที่คุณยังอยู่ ผมจะงอนคุณเพราะไอ้เหมี่ยวอยู่หลายครั้งก็ตาม คุณยังหัวเราะใส่ผมเลยว่าคนอะไรหึงแม้กระทั่งกับแมว

วันเกิดคุณเมื่อ สองเดือนที่แล้ว ผมจัดงานวันเกิดให้คุณด้วยนะ คุณรับรู้ใช่ไหม ผมสั่งเค้กสตอร์เบอรรี่มาให้คุณ ผมจำได้นะว่าคุณเคยบอกผมว่าคุณชอบเค้กสตอร์เบอรรี่มากที่สุด ถึงแม้ว่าตอนที่คุณอยู่ ผมจะไม่เคยซื้อมาให้คุณในวันเกิดคุณเลยเพราะผมไม่ชอบกิน คุณเองก็แซวผมอยู่บ่อยๆว่าไม่รู้ใครเป็นเจ้าของวันเกิดกันแน่

คุณ อ่านมาถึงตรงนี้ ผมรู้นะว่าคุณกำลังยิ้มอยู่ ผมบอกคุณบ่อยๆไงว่าผมชอบรอยยิ้มของคุณ เวลาที่คุณปล่อยผมแล้วยิ้มน่ะ สวยมากเลยนะ ถึงคุณจะไม่ใช่คนสวยแบบที่ชวนให้ผู้ชายคนอื่นหลงไหล แต่คุณก็สวยที่สุดสำหรับผมแล้วล่ะ คุณเองก็เคยบอกเหมือนกันว่าคุณก็ชอบให้ผมยิ้ม ต่างกันแค่ว่าคุณบอกว่าเวลาผมยิ้มแล้วดูเหมือนหมู คุณมองแล้วอารมณ์ดี แต่ไม่เป็นไรหรอก ถึงเวลาผมยิ้มแล้วจะเหมือนอะไรก็ตาม แต่ผมรู้ว่าคุณชอบ เวลาที่เราอยู่ด้วยกันผมถึงยิ้มให้คุณเสมอไง

ผมลืมบอกคุณไปอย่าง หนึ่ง ตอนนี้ผมได้เลื่อนตำแหน่งแล้วนะ ตำแหน่งซีเนียร์ที่ผมบอกคุณตั้งแต่แต่งงานกันใหม่ๆว่าสักวันผมต้องเป็นให้ ได้ คุณก็รู้ว่าคนหัวทึบอย่างผมน่ะ จะให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานมันก็ยากหน่อย แต่คุณก็เป็นกำลังใจให้ผมเสมอมาใช่ไหมล่ะ ในตอนที่ผมท้อ คุณยังบอกผมเลยว่า ไม่ว่าคนอื่นจะเห็นผมเป็นยังไง ผมก็เป็นคนเก่งที่สุดของคุณเสมอ เพราะกำลังใจจากคุณนั่นแหละ ที่ทำให้ผมสู้ต่อไปไหว

แต่น่าเสียดายนะ ถ้าไม่มีอุบัติเหตุในวันนั้น ป่านนี้คุณคงยังอยู่เคียงข้างผม กว่าผมจะไปถึงโรงพยาบาล หมอก็บอกให้ผมเริ่มทำใจได้แล้ว ผมยังรู้สึกได้อยู่นะ สัมผัสของมือคุณในวันนั้น คุณยังมีสติอยู่ กุมมือผม ตอนนั้นผมพูดอะไรไม่ออกหรอก มันจุกอยู่ในคอไปหมด คุณยิ้ม แล้วพูดกับผมเป็นประโยคสุดท้ายว่าให้ผมยิ้มเข้าไว้ คุณอยากเห็นใบหน้าที่ยิ้มของผม มากกว่าใบหน้าที่เสียใจ แล้วตาคุณก็ปิดลง

คุณ อยู่ที่นั่นคงเหงานะ ผมเองก็เหงา แต่เพราะคำพูดของคุณ ผมเลยยังยิ้มสู้ชีวิตอยู่ได้ แต่คุณรอผมนะ อีกไม่นานหรอก ผมจะตามไป แล้วเราจะอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ตลอดไป…

แสงแดดในตอนเช้าส่องเข้าหน้าผมผ่านทางหน้าต่างที่หัวเตียง ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า  หันไปมองที่ร่างที่นอนอยู่ข้างๆผม  มือของเรายังกุมกันไว้อยู่  เพียงแต่วันนี้ต่างออกไปจากวันอื่นๆ  ตรงนี้เจ้าของร่างนั้นตื่นก่อนผม  รอยยิ้มน้อยๆถูกส่งมาให้ผม  ผมยิ้มตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น

.

.

.

.

.

ผมนึกถึงเรื่องราวของเราเมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน  เพราะความว่าง ทำให้ผมนึกย้อนไปในช่วงเวลาที่เก่ากว่านั้น

“สวัสดีค่ะ ชื่อหวานค่ะ” นี่เป็นประโยคแรกที่ของเธอที่ผมได้ยินตอนที่มีการแนะนำตัวนักศึกษาฝึกงานใน แผนกของผม  หลังจากที่ผมหันไปมองเจ้าของเสียงแล้ว  คำพูดและกิจกรรมที่เหลือทั้งหมดของการแนะนำตัวนักศึกษาฝึกงานคนอื่นๆไม่อยู่ ในความสนใจของผมอีกเลย

เหมือนจะเป็นโชคของผมด้วย  ที่หัวหน้าให้ผมมาเป็นพี่เลี้ยงของเธอ  ตลอดเวลาสามเดือนที่เธอมาฝึกงานในบริษัทผม  เราคุยกันเยอะมาก ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับงานก็ตาม  แต่พอในเวลาว่าง เรามักจะมีเรื่องหยอกล้อ หรือแซวกันเพื่อเรียกเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายหนึ่งเสมอ  แต่ทั้งหมดก็อยู่แค่ในความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับน้องเท่านั้น

อย่างที่เขาว่ากันว่า เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ  สามเดือนของการฝึกงานผ่านพ้นไป  แผนกของผมมีการเลี้ยงอำลาน้องๆในช่วงค่ำที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง  ทุกคนเดินทางกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงหวานที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ กับผมที่แกล้งทำเป็นงานยุ่งเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันกับหวาน  ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้าเท่าที่มีอยู่ เดินเข้าไปหาหวานที่กำลังง่วนกับการเก็บของที่โต๊ะ  ผมจับมือของหวานขึ้นมา พร้อมกับขอคบกับหวาน  ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าทำไปได้ยังไง ปกติผมไม่ใช่คนที่จะเข้าถึงเนื้อถึงตัวผู้หญิงอยู่แล้ว   พอผมพูดจบ หวานก้มหน้านิ่งสักพัก  ผมแอบสังเกตุเห็นที่แก้มของหวานมีสีชมพูเรื่อๆ  ไม่นาน หวานเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มให้ผมพร้อมกับตอบตกลง

หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของเราก็ค่อยๆพัฒนาขึ้นเหมือนกับคู่รักคู่อื่นๆทั่วไป  ช่วงก่อนที่หวานจะเรียนจบ หวานเครียดกับโปรเจกท์สุดท้ายที่เธอทำมาก  ผมคอยเป็นกำลังใจ คอยปลอบโยน คอยช่วยเหลือเธอจนสุดท้าย เธอก็ผ่านมันมาได้  ในวันที่หวานส่งโปรเจกท์ คืนนั้นเราไปฉลองกันเล็กๆที่ร้านอาหารริมน้ำ  ตบท้ายด้วยไปดูหนังรอบดึก  หวานเอียงหัวมาซบกับไหล่ผม  ผมได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆจากผมของเธอ

หวานใช้เวลาประมาณสามเดือนในการหางาน มีบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งที่เธอหวังเอาไว้มากเรียกเธอเข้าไปทำข้อสอบในอีก สองอาทิตย์ข้างหน้า  ผมดูหัวข้อที่จะใช้สอบ มันไม่ง่ายเอาซะเลย  เวลาที่เหลืออีกสองอาทิตย์ เราจึงเหมือนกับกลายไปเป็นนักศึกษาอีกครั้ง  หวานอ่านหนังสือตั้งแต่เช้าถึงค่ำ  ส่วนตัวผม หลังเสร็จจากงานก็จะไปช่วยหวานอ่านเก็บตกในหอพักของเธอจนเกือบๆเที่ยงคืนทุก วัน  ช่วงนั้นผมเหนื่อยมาก แต่ก็มีความสุขในเวลาเดียวกัน

การสอบผ่านไปแล้ว หวานสัมภาษณ์ในวันเดียวกับที่เธอสอบ  หลังจากนั้นประมาณหนึ่งอาทิตย์ ก็มีจดหมายจากบริษัทแห่งนั้นส่งมาถึงเธอ  หวานโทรศัพท์เรียกผมให้มาหาเธอที่หอ  ผมใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงจากบ้านผมรีบมาที่หอของหวาน  หวานเปิดซองจดหมายแล้วถือกระดาษที่อยู่ข้างในด้วยมือขวา  ส่วนมือซ้ายกุมมือผมเอาไว้ มือของหวานเย็นเฉียบ  ผมรู้สึกได้ถึงการสั่นเล็กๆที่มือของหวาน  หวายพลิกกระดาษขึ้นมาอ่าน  เนื้อความเขียนไว้ว่าหวานผ่านการสอบทั้งข้อเขียนและสัมภาษณ์ พร้อมกับนัดหมายเวลาที่จะเข้าไปคุยถึงเรื่องสวัสดิการและเซ็นสัญญา  เราทั้งสองคนตะโกนดีใจออกมาแทบจะสุดเสียง  หวานโผตัวเข้ามากอดผม เช่นเดียวกับผมที่กอดตัวเธอเอาไว้   คืนนั้น เราได้ไปฉลองกันที่ร้านอาหารที่แพงที่สุดที่เราเคยกินตั้งแต่คบกันมา  จนเกือบสี่ทุ่ม ผมพาหวานมาส่งที่หอ  นั่งคุยกันสักพัก ผมลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่หวานจับมือผมเอาไว้ไม่ให้ผมกลับ

แล้วคืนนั้นเราก็เป็นของกันและกัน

หลังจากวันนั้น หวานก็ย้ายเข้ามาอยู่กับผม  ชีวิตของเราสองคนคล้ายๆกับคู่แต่งงานใหม่อย่างไรอย่างนั้น  เราทั้งสองค่อยๆเรียนรู้เรื่องของอีกฝ่ายที่ไม่เคยรู้มาก่อน  ผมได้รู้ว่าหวานเป็นคนนอนขี้เซาและตื่นหลังผมเสมอ  หวานเกลียดไข่เจียวแต่ชอบไข่ดาวมาก  หวานใช้เวลาในห้องน้ำในแต่ละครั้งไม่เคยต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง  เช่นเดียวกับหวานที่เรียนรู้เรื่องต่างๆของผม

ถึงแม้ที่ทำงานของหวานจะอยู่คนละทิศกับที่ทำงานของผมจนผมไปส่งเธอไม่ได้ก็ ตาม  แต่พอเวลาเลิกงานมาถึง เราสองคนจะรีบกลับให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะใช้เวลาอยู่ร่วมกัน  บางครั้งผมก็พาเธอไปค้างที่รีสอร์ทชายทะเล  บางครั้งเราก็ไปเที่ยวภูเขา ไปขึ้นภูขึ้นดอยกัน  ชีวิตของเราทั้งสองในช่วงนั้นแทบจะไม่มีคำว่าเบื่ออยู่เลย  เราสัญญากันว่า ถ้าถึงวันหนึ่งที่เราสองคนจะต้องเลิกรากัน  เราจะเก็บความทรงจำดีๆที่เคยมีมาเอาไว้ เราจะไม่กลายไปเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน  เราจะไม่หายไปเฉยๆโดยไม่บอกไม่กล่าว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป  ความสดใหม่ในชีวิตคู่ของผมกับหวานอาจจะเริ่มจืดจางลง  เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนไกลๆเหมือนเมื่อก่อนบ่อยรัก  รวมไปถึงเรื่องกระทบกระทั่งที่เริ่มจะมีมากขึ้น  จากเรื่องเล็กๆน้อยๆ เราทั้งคู่สามารถขยายให้กลายเป็นเรื่องราวที่ทะเลาะกันใหญ่โตได้

ผมกับหวานทะเลาะกันรุนแรงอยู่หลายครั้ง  จนในที่สุดก็ถึงจุดจบ  หวานย้ายออกจากคอนโดของผมไปอยู่ที่อื่นโดยไม่มีคำบอกลา  เป็นเวลาประมาณสามเดือนได้  ที่เราไม่ได้เห็นหน้าค่าตากัน ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้ติดต่อกันเลย   จนถึงเมื่อวาน หวานโทรศัพท์มาหาผม  เธอบอกว่าเธอตั้งใจจะมาหาผมในวันนี้  มาเพื่อบอกลาตามคำสัญญาที่เราเคยให้กันไว้

เสียงออดที่ประตูห้องผมดังขึ้น ผมลุกขึ้นไปเปิดประตู  หวานเดินเข้ามาในห้องของผมอย่างช้าๆ  เราทั้งคู่นั่งลงที่ขอบเตียง  ทั้งผมและหวานต่างก็เงียบจนเวลาผ่านไปสักพัก หวานถึงเริ่มพูดขึ้นมา  เธอถามถึงสารทุกข์สุกดิบของผม ถามถึงความเป็นอยู่ ถามถึงเรื่องทั่วๆไปของผม  ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่ดีเลยฝืนยิ้ม พลางบอกว่าผมสบายดี  เราคุยกันอยู่นานจนในที่สุดหวานก็พูดถึงเรื่องของเรา  เราทั้งสองคนพยายามขอโทษในการกระทำของตัวเอง  ทั้งๆที่รู้ว่ามันคงกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว  น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง

“ลาก่อนนะคะพี่ ยังไงพี่ก็เป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของหวานตลอดไป”

หวานพูดขึ้นพร้อมกับโผเข้ามากอดผม หน้าของเธอซบอยู่ตรงหน้าอกของผม  หวานกอดผมแน่น แน่นเหมือนกับวันที่รอผลสอบเข้าทำงานของหวาน  น้ำตาของผมเริ่มไหล  ผมกอดหวานไว้แน่นเช่นเดียวกันจนรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของหน้าอกตามการ หายใจ  ผมเผยอตาขึ้นเล็กน้อย ตาของผมพร่าไปผมเพราะน้ำตาที่เอ่ออยู่  ผมค่อยๆเอามีดที่ผมซ่อนไว้ที่ชายเสื้อผมออกมา  แล้วเสียบมันเข้าไปที่ด้านหลังของหวานจนมิดด้าม

.

.

.

.

.

แสงแดดในตอนเช้าส่องเข้าหน้าผมผ่านทางหน้าต่างที่หัวเตียง ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า  หันไปมองที่ร่างที่นอนอยู่ข้างๆผม  มือของเรายังกุมกันไว้อยู่  เพียงแต่วันนี้ต่างออกไปจากวันอื่นๆ  ตรงที่เจ้าของร่างนั้นปราศจากลมหายใจ

วันนี้ฝนใกล้จะตกอีกแล้ว น่าเบื่อนะคุณ ระยะนี้ตกแทบทุกวันเลย แถมวันนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าทุกวัน ฟ้าครึ้มเชียว ท่าทางคุณจะรอใครอยู่ใช่ไหมล่ะถึงได้ยืนอยู่ใต้ตึกไม่ไปไหน เห็นฝนตกทีไรผมคิดถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อนทุกที เรื่องอะไรน่ะเหรอ ท่าทางคนที่คุณกำลังรอคงยังไม่มา คุณไม่รีบไปไหนใช่ไหม เราไปนั่งกันตรงนั้นดีกว่า ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง

สองปีที่ แล้ว ผมก็เป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆนี่แหละ ชีวิตก็ตื่นเช้าไปทำงาน ตกเย็นก็กลับบ้าน วนเวียนไปมาอยู่อย่างนี้ ยังดีที่มีแฟนคนหนึ่งคอยเป็นกำลังใจ หือ ชื่ออะไรน่ะเหรอ ถ้ามันจะทำให้คุณจินตนาการเรื่องของผมได้ชัดเจนขึ้นมาบ้าง คิดซะว่าแฟนผมชื่อน้องพิมพ์แล้วกัน ผมกับน้องพิมพ์ก็คบกันมานานแล้วล่ะตั้งแต่สมัยเรียน เพื่อนๆแต่ละคนต่างก็คิดว่าสุดท้ายเราสองคนคงได้แต่งงานกัน ตอนนั้นผมเองก็คิดอย่างนั้นนะ

พอเรียนจบ ต่างคนก็ต่างทำงาน ถึงจะยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆแต่มันก็ห่างจากสมัยเรียนมากนักแหละ แต่เวลาของผมก็ทุ่มให้กับงานหมดนะ ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นส่วนช่วยสร้างอนาคตของเราขึ้นมาได้ น้องพิมพ์ก็บอกว่าเข้าใจเหตุผลของผมและจะอดทน แต่สุดท้ายน้องพิมพ์ก็ขอเลิกกับผมเพื่อจะไปคบกับรุ่นพี่ที่บริษัท บางทีผมก็คิดนะว่า คนสองคนใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์กันมานานนับปี แต่ทำไมพอถึงเวลาที่จะจบ มันถึงได้ง่ายดายนักก็ไม่รู้

ตอนนั้นน่ะ เหรอคุณ ผมเสียใจแทบจะบ้าไปเลย สับสนไปหมด แต่ผมคิดว่าผมก็ยังคุมสติได้นะ อะไรนะ ฆ่าตัวตายน่ะเหรอ โอ้ย ไม่มีหรอก ชีวิตผมยังมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ จะมาจบชีวิตตัวเองเพื่อผู้หญิงคนเดียวได้ยังไงกัน วันที่น้องพิมพ์บอกเลิกผม ผมควรจะร้องไห้ใช่มั้ย แต่แปลกนะที่ผมไม่ร้อง ได้แต่เดินอย่างใจลอยกลับห้อง ฝนก็ตกซะหนักเลย คิดๆไปผมในตอนนั้นก็เหมือนพระเอกมิวสิควีดีโอไม่น้อยนะ เดินท่ามกลางสายฝน ผมซึมอยู่เป็นเดือนเลย กว่าจะดีขึ้น คุณเคยได้ยินใช่มั้ยล่ะที่ว่า เวลาจะช่วยรักษาแผลใจ ผมก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง

ผ่านไปน่าจะราวๆ สองเดือน หลังเลิกงานวันหนึ่ง แทนที่ผมจะตรงกลับบ้าน ผมกลับแวะเข้าไปนั่งที่ม้าหินในสวนสาธารณะแถวๆคอนโดของผม พอนั่งอยู่คนเดียว ผมเริ่มฟุ้งซ่านอีกครั้ง จนนึกไปถึงเรื่อยในอดีต นึกถึงน้องพิมพ์และเรื่องต่างๆที่เคยทำร่วมกันมา น้ำตาผมเริ่มไหล จนในที่สุดผมก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ คุณอย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิ ก่อนหน้านี้ผมมองแล้วล่ะว่าในสวนไม่มีใครอยู่เลยกล้าร้อง แต่ไม่นานผมก็ชะโงกหน้าขึ้นเพราะรู้สึกว่ามีใครสักคนอยู่ใกล้ๆ ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าในระยะใกล้ สายตาของเธอมองมาทางผมพร้อมกับรอยยิ้ม ผมดูออกว่ารอยยิ้มที่ส่งมานั้น ไม่ใช่รอยยิ้มของการเยาะเย้ย ผมเลยยิ้มเล็กๆตอบเธอไปพลางเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว แล้วเราก็คุยกัน

เธอ บอกผมว่า เธอเห็นผมตั้งแต่นั่งอยู่จนร้องไห้ เธอเหมือนกับมองตัวเองในอดีต เมื่อหลายเดือนก่อนเธอก็เคยมาร้องไห้อยู่ที่ม้าหินตัวเดียวกับผมนี่แหละ สาเหตุเดียวกันคือแฟนเธอที่คบหากันมานานไปมีคนอื่น เพียงแต่เธอไม่ใช่แค่ร้องไห้เหมือนกับผม เธอดึงชายเสื้อแขนยาวที่เธอใส่ขึ้นมา ที่ข้อมือมีรอยเหมือนมีดกรีดอยู่หลายรอย ผมบอกเธอไปว่าการฆ่าตัวตายเป็นเรื่องที่คนโง่ทำกัน เธอหัวเราะแล้วบอกกับผมว่า ถ้าผมไม่เคยเสียใจจนเหมือนชีวิตไม่มีอะไรเหลือแล้วเหมือนที่เธอเคยรู้สึก ผมคงไม่เข้าใจเธอหรอก

แต่เธอก็บอกผมเพิ่มเติมนะ ว่าคนที่ฆ่าตัวตายมีสองแบบ แบบแรกคือแค่ต้องการแสดงออกให้ใครบางคนหันกลับมาสนใจในตัวคนๆนั้นบ้าง ส่วนอีกแบบคืออยากจะลาโลกนี้ไปเลยจริงๆ ตัวเธอเป็นแบบแรก คุณรู้ไหม เธอยังบอกผมอีกว่าทุกๆครั้งที่เธอกรีดข้อมือตัวเองน่ะ สุดท้ายก็เป็นเธอเองที่โทรเรียกรถพยาบาลให้มารับตัวเธอ ถ้าเธอต้องการจะฆ่าตัวตายจริงๆ ถึงรอดมาได้เธอก็คงไม่สามารถขยับนิ้วได้อีกแล้ว วันนั้น เราคุยกันอยู่นานจนค่ำโดยที่เรายังไม่ได้ถามชื่อกันและกันเลยด้วยซ้ำ

วัน ต่อๆมา การพบปะของเราสองคนที่สวนแห่งนี้หลังเลิกงานก็เหมือนจะกลายเป็นกิจวัฒ น์ประจำวัน ในทุกๆวันเราจะมีเรื่องให้คุยกันได้ไม่ซ้ำเรื่อง ในวันหยุดเราจะไปเที่ยวด้วยกันตามที่ต่างๆ น่าแปลกนะที่คนแปลกหน้าสองคนที่เพิ่งพบกัน กลับเข้ากันได้ดีเหมือนรู้จักกันมานาน ความสัมพันธ์ของเราก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วภายในเวลาสั้นๆ อะไรนะคุณ ชื่อของเธอน่ะเหรอ คุณนี่ก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกันนะ ผมคงบอกชื่อจริงๆของเธอให้คุณรู้ไม่ได้หรอก แต่ถ้าคุณอยากรู้เพื่อเติมเต็มจินตนาการของคุณ คุณเรียกเธอว่าป่านก็แล้วกัน ผมจะเล่าต่อล่ะนะ

จากนั้นคงราวๆ 3 เดือนล่ะมั้ง ป่านก็ย้ายมาอยู่กับผมที่คอนโดของผม แต่ถึงอย่างนั้น ระหว่างเรายังไม่มีคำว่ารักออกมาจากปากของใครสักคนเลย ผมเคยถามตัวเองนะว่ารักป่านมั้ย ผมว่าผมรักนะ ไม่รู้สิ การที่เวลาอยู่กับคนๆนึงแล้วเรามีความสุข การที่เราอยากเห็นรอยยิ้มของคนๆนั้น อยากได้ยินเสียงหัวเราะของคนๆนั้น มันก็น่าจะเป็นความรักไม่ใช่เหรอ ส่วนป่าน ผมไม่รู้หรอกนะว่าป่านรักผมหรือเปล่า

ป่านย้ำเตือนผมอยู่เสมอว่า เธอคงต้องไปจากผมสักวัน เธอบอกว่าที่เรามาเจอกันเพราะความบังเอิญ ที่เรามาอยู่ด้วยกันเพราะความเหงาที่ต่างคนต่างต้องการเติมเต็มความรู้สึก ให้กันและกัน แต่สุดท้าย ทั้งผมและเธอก็ต้องออกไปหาคนที่ใช่สำหรับตัวเองอยู่ดี ผมไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมป่านถึงพูดอย่างนั้น ทั้งๆที่ผมก็แน่ใจว่าป่านคือคนที่ใช่สำหรับผม รู้มั้ยคุณ เราสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอด ถ้านอกเหนือเวลางานนะ เราสองคนแทบจะไม่แยกจากกันเลย เรามีเรื่องคุยที่สร้างรอยยิ้ม สร้างเสียงหัวเราะให้กับเราสองคนได้ทุกวัน เราท่องเที่ยวไปยังที่ต่างๆ เราช่วยกันสร้างประสบการณ์ที่ดี ที่น่าประทับใจให้กันและกัน มาถึงตรงนี้คุณก็คงคิดว่าทุกอย่างมันน่าจะราบรื่นล่ะสิ แต่มันไม่ใช่หรอก

วัน นั้นเป็นวันที่เราอยู่ด้วยกันครบปี ผมอยากจะเซอร์ไพรซ์ป่านเลยออกไปข้างนอกแต่เช้า ผมบอกป่านว่าผมจะออกไปธุระกับเพื่อน แต่จริงๆผมไปสั่งดอกไม้มาช่อใหญ่พร้อมกับของขวัญกล่องเล็กๆในกระเป๋าเสื้อผม อะไรน่ะเหรอ อืม แหวนน่ะ ผมตั้งใจว่าผมจะขอป่านแต่งงาน ผมเลือกแหวนอยู่ทั้งวันเลยนะ กว่าจะกลับมาถึงคอนโดก็เกือบจะค่ำแล้ว แต่พอผมเปิดประตูห้องเข้าไป ผมกลับพบเพียงห้องที่ไม่มีใครอยู่ พร้อมกับข้าวของของป่านที่หายไป ไม่มีการบอกล่วงหน้า ไม่มีการบอกลา ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

.
.
.
.
.

คุณลองมองไปที่ท้อง ฟ้าตอนนี้สิ ฝนน่าจะใกล้ตกแล้วมั้ง ผมคงต้องขอตัวก่อนล่ะ ผมต้องรีบไปก่อนที่ฝนจะตก ผมยังไม่อยากเปียกฝนตอนนี้หรอก เดินตากฝนทีไรผมรู้สึกเจ็บที่แผลตรงข้อมือผมทุกที

ชีวิตวัยรุ่นของคุณยังไง ผมเชื่อว่าทุกคนคงมีเหตุการณ์สมัยวัยรุ่นที่ยังไม่ลืมจนถึงวันนี้ใช่มั้ย ผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟัง ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะอยากรู้เรื่องของผมไหม แต่ในเมื่อคุณเข้ามาในนี้แล้ว ผมจะเล่าให้คุณฟังเอง

สมัย ม.ปลาย ผมเรียนที่โรงเรียนสาธิตแห่งหนึ่ง โรงเรียนของผมก็ถือว่ามีชื่อในเรื่องความเก่งของนักเรียนเหมือนกันนะ ในแต่ละปีมีนักเรียนที่นี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงได้ไม่น้อยเลย ในเมื่อผมเรียนอยู่ที่นี่ ชีวิตผมน่าจะเหมือนกับนักเรียนธรรมดาทั่วๆไปใช่ไหม คุณคิดไม่ผิดหรอก ดูผ่านๆชีวิตผมก็เหมือนกับนักเรียนทั่วๆไปนั่นแหละ ตื่นเช้ามาไปโรงเรียน เลิกเรียนเสร็จตรงกลับบ้านไม่แวะไปเที่ยวที่ไหนต่อ ผมไม่ได้รักบ้านผมอะไรนักหนาหรอก ถึงบ้านเสร็จผมเก็บกระเป๋าแล้วก็ออกไปข้างนอกจนถึงค่ำ

ที่ๆผมไปน่ะ เหรอ ลานกว้างท้ายหมู่บ้านผมยังไงล่ะ เมื่อก่อนที่นี่เคยใช้เป็นลานกิจกรรมของหมู่บ้านผม แต่พอเวลาผ่านไป เจ้าของหมู่บ้านไม่ดูแล ในที่สุดก็เสื่อมโทรมลงตามกาลเวลา จนผมและเพื่อนๆของผมใช้เป็นที่มั่วสุม ไม่สิ ใช้เป็นที่พบปะกันต่างหาก กิจกรรมของพวกเราก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็มานั่งคุยเล่นกัน ยกเว้นบางวันที่เพื่อนบางคนขโมยเหล้าพ่อมาได้ก็อาจจะมีการดื่มกันเล็กน้อย หรือไม่บางคนมีบุหรี่ติดตัวมา ก็อาจจะมีการดื่มด่ำกับกลิ่นของควันกันบ้าง เพื่อนผมทั้งหมดก็เป็นเด็กระแวกเดียวกันกับผมนั่นแหละ แต่ก็ไม่ใช่กระจอกๆนะ แทบทุกคนเรียนโรงเรียนชื่อดังกันแทบทั้งนั้น ที่เรามารวมตัวกันได้คงเพราะความเบื่อในสังคมเด็กเรียนเหมือนกันมั้ง

ผม ถึงลานกว้างประมาณ 4 โมงเศษ เพื่อนผมมารอกันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น ไอ้ชัย ไอ้นพ ไอ้เขียด ไอ้โป่ง ไอ้ต๊อง ไอ้ช้าง ไอ้โบ้ ไอ้กวาง รวมไปถึงไอ้ใบ้ผู้ที่ทำเกรดเฉลี่ยในการเรียนไม่เคยต่ำกว่า 4.00 มาตลอด วันนี้ผมตื่นเต้นกว่าทุกวันเล็กน้อย เมื่อวานไอ้โบ้บอกผมว่า พวกซอยสามอยากจะตีกับกลุ่มผม เวลากับสถานที่ก็ที่ลานกว้างนี้ตอนค่ำๆนี่แหละ ไอ้พวกนั้นมันก็ไม่เข็ดซักที กลุ่มผมตีกับพวกมันมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็เป็นฝั่งผมที่ซัดพวกมันลงไปนอนวัดพื้นได้ตลอด วันนี้ก็คงเป็นเหมือนกันอื่นๆที่ผ่านมานั่นแหละ

ผมกับเพื่อนคุยเล่น กันจนถึงค่ำ น่าจะราวๆทุ่มเศษๆมั้ง พวกซอยสามก็มาตามนัด บางทีผมก็สงสัยนะว่าไอ้ลานกว้างนี้ เจ้าของหมู่บ้านตั้งใจให้มีไว้สำหรับการต่อยตีกันรึเปล่า เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็บ้านรอบๆลานนี้เป็นบ้านที่ไม่มีใครมาซื้อเลยน่ะสิ เพราะอย่างนี้แหละ เวลาที่พวกผมมีเรื่องกันที่นี่เมื่อไหร่ คนอื่นๆรวมไปถึงตำรวจไม่มีทางที่จะรู้เรื่องหรอก

พวกซอยสามเดินตรง เข้ามาหากลุ่มผม คงไม่ต้องมีคำพูดอะไรอีกแล้ว ผมและเพื่อนวิ่งกรูเข้าไปหาพวกมัน ผมสาวหมัดเข้าใส่หน้าของคนแรกที่ผมเข้าถึงตัว เจ้าของใบหน้าล้มลงกับพื้น เลือดเป็นลิ่มๆไหลออกจากรูจมูก ผมไม่รอช้า เหวี่ยงหมัดเข้าเต็มแก้มขวาของอีกคนที่อยู่ข้างๆ แน่นอนว่าร่วงไปนอนกับพื้นเหมือนกับคนแรก ผมเหลือบไปมองเพื่อนผม ทั้งไอ้ชัย ไอ้โบ้ ต่างก็กำลังไล่ยำพวกซอยสามอย่างสนุกมือสนุกเท้า วันนี้ก็คงเป็นเหมือนวันอื่นๆที่ผ่านมานั่นแหละที่พวกผมเอาชนะได้อย่างไม่ ลำบาก เป็นชัยชนะที่ไม่สนุกเลยสักนิด

ในขณะที่การยกพวกตีกันของพวกเรากำลังดำเนินไปอยู่

ปัง!!!!

เสียง ปืนแผดดังไปทั่วบริเวณ ผมและเพื่อนๆหยุดมือทันที พร้อมกับมองตรงไปที่แหล่งที่มาของเสียง ไอ้ชิตซอยสามในสภาพเลือดท่วมหน้าชูมือขวาขึ้นเหนือหัว ในมือมันถือปืนอยู่กระบอกหนึ่ง ปลายกระบอกมีควันจางๆลอยอยู่เล็กน้อย ไอ้ชิตค่อยๆลดมือลงพร้อมกับเล็งกระบอกปืนมาทางกลุ่มผม ผมและเพื่อนๆต่างคนต่างวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ไอ้ช้างที่นำหน้าผมล้มลง ที่ขามันมีเลือดสดๆไหลออกมาจากรูเล็กๆเหนือเข่า ไอ้ต๊องรีบฉุดไอ้ช้างขึ้นพร้อมกับประคองไปด้วยกัน ผมได้ยินเสียงปืนอีกหลายนัด ไอ้โป่งวิ่งแซงผมไป มือขวาของมันกุมไหล่ซ้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือด

ผมได้แต่วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง อย่างไม่คิดชีวิต น่าแปลกที่ผมไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด นี่ล่ะมั้งที่เขาว่าเวลาตกใจ อะดรินาลีนในร่างกายจะหลั่ง ผมวิ่งจนกระทั่งผมเข้ามาสุดที่ซอยเปลี่ยว ซอยนี้เป็นซอยตัน ผมแฝงตัวเข้าหลบที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ใจก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่ว่าจะเป็น คิดว่าเพื่อนผมจะเป็นยังไงบ้าง คิดว่าถ้าผมถูกพบแล้วเป็นยังไง รวมไปถึงคิดถึงอนาคตวันต่อๆไปว่าจะเป็นยังไง

ผม หลบอยู่ในซอยนี้นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่คิดว่านานมากๆจนผมคิดว่าพวกซอยสามน่าจะกลับไปกันหมดแล้ว ผมเป็นห่วงเพื่อนผม หวังว่าทุกคนคงจะปลอดภัยนะ ผมค่อยๆเดินย้อนกลับทางเก่าอย่างช้าๆ ตาก็มองรอบข้างอยู่ตลอดว่าจะมีพวกซอยสามอยู่อีกไหม จนในที่สุดผมก็กลับมาถึงลานกว้างอีกครั้ง บริเวณนั้นเงียบมากจนผมแน่ใจว่าคงไม่มีคนอยู่แน่ๆ ผมเดินเข้าไปข้างในลานกว้างเรื่อยๆ ผมสะดุดตาเข้ากับสิ่งหนึ่งที่อยู่ตรงกลางลาน ผมเดินเข้าไปหาสิ่งนั้นพร้อมกับตั้งใจมองให้ชัดๆ

ผมเห็นร่างของผมนอนจมกองเลือดแน่นิ่งไม่ไหวติง

เวลา 2 ทุ่มกว่าๆ ผมเปิดประตูบริษัทเพื่อกลับมาทำงานต่อหลังจากที่ออกไปกินข้าวเย็น

” เฮ้ย ไอ้อ๊อด เจ้านายเรียกมืงเข้าไปพบว่ะ ซวยอีกแล้วมืง” ไอ้ต้อง เพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาในบริษัท แล้วมันก็เดินผ่านผมไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ก็แล้วไม่ใช่เพราะมืงหรอกเหรอที่ทำให้กุตกอยู่ในสภาพแบบนี้ สภาพที่ไม่เหลือความไว้วางใจจากเจ้านาย หลังจากที่มืงขโมยผลงานที่กุทำมาทั้งปีไปเป็นของมืงเอง จนบริษัทต้องเปิดประชุมเรื่องประสิทธิภาพในการทำงานของกุ สุดท้ายกุต้องถูกลดเงินเดือน แต่มืงกลับได้เลื่อนเงินเดือนขึ้นไปอีกหลายขั้น

แน่นอนว่าไอ้ต้องไม่ ได้ยินเสียงที่ผมคิดอยู่ มันเดินกลับไปนั่งที่ของมัน ผมเดินตัดทางเดินตรงกลางเพื่อไปที่ห้องของหัวหน้าที่อยู่ริมทางเดิน

” โดนเรียกมาด่าอีกแล้วสิพี่อ๊อด น่าสมเพชนะ ทั้งๆที่ไม่มีผลงานอะไรเลยแท้ๆแต่กลับไม่คิดที่จะพิจารณาตัวเอง” เสียงของอีแมวดังขึ้นเมื่อผมเดินผ่านโต๊ะมันที่ตั้งอยู่หน้าห้องหัวหน้า ปากดีนักนะอีนี้ คิดว่ากุไม่รู้เหรอว่าที่มืงนั่งลอยหน้าลอยตา เอาแต่แต่งหน้าทั้งวัน งานการไม่ทำแล้วยังก้าวหน้าได้เรื่อยๆน่ะ ก็เพราะมืงเสนอร่างกายมืงให้หัวหน้ามันล่ะสิ ทั้งๆที่ตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ มืงยกมือไหว้ทักทายกุทุกครั้งที่เจอ พอมืงกลายเป็นเด็กของหัวหน้า กลับทำตัวเป็นวัวลืมตีน

ผมทำเป็นไม่สนใจคำพูดของอีแมว เคาะประตูห้องหัวหน้าที่อยู่ตรงหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไป เมื่อก่อนผมก็แปลกใจนะว่าทำไมห้องหัวหน้าถึงต้องทำเป็นห้องเก็บเสียง แต่พอรู้เรื่องอีแมว ผมก็หมดความสงสัยว่าหัวหน้าทำห้องทำงานตัวเองให้เก็บเสียงเพื่ออะไร

“หัวหน้าเรียกผมมีธุระอะไรเหรอครับ” ผมพูดพลางปิดประตู

“มืงยังมีหน้ามาถามกุอีกเหรอไอ้สัตว์” เสียงหัวหน้าตวาดกลับมา

” โปรแกรมที่กุสั่งให้มืงทำให้บริษัทคุณนพพงษ์น่ะ มืงทำประสาห่าอะไรวะ มืงรู้มั้ย เมื่อกี๊คุณนพพงษ์โทรมาบอกกุว่าโปรแกรมของมืง คำนวนตัวเลขผิดไปหลักนึง แล้วมืงรู้มั้ยว่าไอ้หลักนึงที่มืงทำพลาดน่ะ เขาเสียหายไปเท่าไหร่”

“เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้า โปรแกรมที่ผมเขียนน่ะมัน…”

” มืงหุบปาก ไม่ต้องมาเถียงกุ กุเคยบอกมืงแล้วใช่มั้ยว่าให้ตรวจเช็คบั๊กดีๆก่อนนำส่ง กุคอยย้ำนักย้ำหนากับมืงแล้วว่าาหรับลูกค้าคนนี้มืงจะพลาดไม่ได้ แล้วทำไมมืงยังปล่อยให้พลาดอีก มืงนี่มันเป็นคนหรือควายกันแน่วะ”

“หัวหน้าครับ ผมอธิบายได้นะคร…”

” มืงไม่ต้องพูดเลย มืงจะบอกว่าเรื่องนี้มืงไม่ผิดใช่มั้ย ใช่สิกุนี่แหละผิดเอง ผิดที่เลือกใช้ควายอย่างมืง มืงจำใส่กะลาหัวของมืงไว้เลยนะ งานนี้ถ้าต้องเขาไม่ติดงานด่วนอันอื่น กุไม่มีวันจะให้ควายอย่างมืงมาทำหรอก”

“ฟังผมก่อน!!” ผมเริ่มเสียงแข็งขึ้นเมื่อได้ยินชื่อไอ้ต้อง

” ทำไม! มืงทำเสียงแบบนี้ใส่กุหมายความว่าอะไร มืงจะแข็งข้อกับกุเหรอ ที่มืงยังทำงานที่นี่ได้อยู่คิดบ้างมั้ยว่าเป็นเพราะใคร ไม่ใช่กุเหรอที่ยังเอามืงไว้อยู่ ปีที่แล้วทั้งปีมืงไม่มีผลงานเลยซักชิ้น อยู่กินเงินเดือนบริษัทไปฟรีๆ แต่มืงไม่โดนไล่ออก ควายอย่างมืงเคยสำนึกในบุญคุณกุที่เก็บมืงเอาไว้มั้ย มืงนี่มัน…”

กำปั้น ของผมถูกส่งเข้าใบที่ใบหน้าของหัวหน้าบริเวณครึ่งปากครึ่งจมูก ร่างอ้วนๆล้มลมก้นกระแทกพื้น ผมเตะซ้ำเข้าไปอีกทีที่ตรงหน้า จนร่างนั้นนอนลงไปกับพื้น

“ไอ้เฮี่ยยยย” ผมตะโกนออกมาพร้อมกับใช้เท้ากระทืบเข้าไปที่หน้าของหัวหน้าที่นอนอยู่นับครั้งไม่ถ้วน

” กุทำเพื่อบริษัทมาเท่าไหร่ มืงเคยเห็นความดีของกุบ้างมั้ย กุทำงานไม่เคยป่วยไม่เคยลา กลับบ้านดึกๆดื่นๆกุไม่เคยบ่น มืงเคยเห็นความดีของกุบ้างมั้ย” ผมหยิบแจกันดอกไม้ที่วางบนชั้นด้านหลังขึ้นมา ชูไว้เหนือหัว แล้วทุ่มลงไปที่หน้าของหัวหน้าที่จมกองเลือดอยู่กับพื้น แจกันแตกกระจายเหลือห้อง ผมตามซ้ำด้วยการกระทืบลงไปที่ใบหน้าที่นอนอยู่กับพื้นอย่างนับไม่ถ้วนอีก ครั้ง

ผมนั่งลงหอบด้วยความเหนื่อย จ้องมองไปตรงหน้า ใบหน้าของหัวหน้าเต็มไปด้วยเลือด เละจนมองแทบไม่ออกว่าเป็นหน้าใคร ร่างที่นอนอยู่กระตุกสองสามครั้งพร้อมกับหน้าอกที่หยุดการกระเพื่อมขึ้นลง แปลกนะที่ผมกลับไม่รู้สึกผิดหรือกลัวกับสิ่งที่ผมทำลงไป ผมลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนจานฝั่งซ้ายของโต๊ะหัวหน้า

เมื่อ คืนอีแมวคงเข้ามาปอกให้กินถึงในห้องล่ะสิ ผมเดินไปที่ประตู แง้มมันออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เกิดเสียง อีแมวกำลังวุ่นกับการแต่งหน้าของมันจนไม่ทันได้สังเกตุว่าผมค่อยๆย่องเข้าไป ด้านหลัง

พอได้ระยะ ผมใช้มือซ้ายปิดปากอีแมว พร้อมกับมือขวาที่ใช้มีดปาดไปที่คอ เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเหมือนท่อน้ำที่แตก พร้อมๆกับร่างของอีแมวที่ค่อยๆทรุดลง ผมค่อยๆทิ้งร่างของมันไว้กับพื้น ปล่อยให้เลือดซึมอยู่บนพรมไปอย่างนั้น ผมมองไปที่หน้าของมัน ตาอีแมวยังเบิกโพลงอยู ผมลุกขึ้น เดินไปทางโต๊ะของไอ้ต้อง โชคดีที่มุมของกำแพงบริษัท บังโต๊ะของอีแมวไว้ ทำให้จากโตีะของไอ้ต้อง ไม่มีทางที่จะมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

ผมเดินตรงเข้าไป ไอ้ต้องชะโงกหัวขึ้นมาจากงานที่กำลังทำพร้อมทั้งสีหน้าที่ตกใจไม่น้อยเมื่อ เห็นรอยเลือดที่เลอะตามเสื้อผ้าของผม แต่มันก็พูดอะไรต่อไม่ได้เพราะมีดที่อยู่ในมือผมถูกส่งเข้าไปเสียบอยู่ในคอ ของมัน ผมกระชากมีดออกทางด้านข้าง เลือดพุ่งออกตามรอยแผลที่ผมทำไว้ ร่างของไอ้ต้องฟุบลงกับโต๊ะพร้อมๆกับเลือดที่ค่อยๆไหลเจิ่งพรม ผมวางมีดไว้บนโต๊ะไอ้ต้องแล้วเดินตรงไปที่ประตูทางออก

“ลาก่อนนะ” ผมหันกลับมาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
.
.
.
.
.
———————————–
.
.
.
.
.

” หลับในเวลางานเหรอวะไอ้อ๊อด ไอ้กาฝากบริษัท กุจ้างมืงมาทำงานนะโว้ยไม่ได้ให้มืงมาหลับ ไอ้ควายเอ๊ย ดูต้องเขาเป็นตัวอย่างบ้างสิวะ” เสียงหัวหน้าแผดดังขึ้นด้านหลังผมทำให้ผมตื่นจากภวังค์ หัวหน้าเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา หันมายิ้มให้กับเลขาที่หน้าห้องก่อนก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องไป

นี่แหละครับ วันทำงานธรรมดาๆของผมอีกวัน

เหนื่อยเนอะกับชีวิตคนทำงานที่ต้องทำงานไกลๆ เสียเวลาเดินทางนานๆ ยิ่งช่วงนี้รู้สึกไม่สนุกกับการทำงานยังไงก็ไม่รู้แฮะ ยิ่งบริษัทผมคนเยอะมากกก เลยทำให้เห็นนิสัยต่างๆกันของคนเข้าไปใหญ่ บางคนก็ดีใจหายเลย แต่บางคนก็รู้สึกทำอะไรตามใจตัวเองแบบไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นยังไงก็มีไม่น้อย บริษัทฝรั่งก็จริงแต่ไม่เห็นจำเป็นต้องทำตามแบบฝรั่งมันซะทุกเรื่องนี่นา แต่ก็ช่างเหอะ บ่นเล่นๆ ยังไงคนที่ผมบ่นก็ตำแหน่งใหญ่โต เงินเดือนสูงกว่าผมทั้งนั้น เอาเวลามาพัฒนาตัวเองดีกว่า แหะๆ

วันนี้ เป็นอีกวันที่เหมือนๆกันวันทำงานทั่วไป นั่งรถตุ๊กจากบ้านออกมาปากซอยรอรถเมล์ตามปกติ ที่บ้านคนออกันเยอะแยะ วู้ว เปิดทางให้คนเดินผ่านด้วยซะคร้าบ ยืนกันซะจนไม่มีที่เดินเลย หันไปมองหน้า อ้าวสวยนี่หว่า งั้นให้อภัย

สาย 34 มาแล้ว คนเยอะแต่ก็ต้องขึ้น เดินเข้าไปข้างในรถได้ที่ยินซะที คนก็แน่น รถก็ติด แต่ก็แบบนี้ทุกวันล่ะนะ จ่ายเงินเสร็จมองโน้นมองนี่ไปเรื่อยๆจนไปสะดุดกับคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า นักศึกษาสถาบันไหนก็ไม่รู้แฮะ แต่แต่งตัวเรียบร้อยดีจัง แอบแว้บไปมองหน้านิดนึง ก็เหมือนหมวยๆทั่วๆไป ไม่ได้หน้าใสเหมือนดาราวัยรุ่น ไม่ได้น่ารักเหมือนนักร้องญี่ปุ่น แต่ทำไมชวนให้มองยังไงก็ไม่รู้ คิดในแง่ดีมันก้ดีนะกับการเดินทางในแต่ละวันที่เราจะไม่รู้ว่าผู้ที่ร่วม เดินทางไปกับเราเป็นใคร เป็นคนแบบไหน หน้าตาอย่างไร มันก็สนุกไปอีกแบบ ตอนแรกผมตั้งใจว่าระหว่างอยู่บนรถเมล์จะเอาคลิปเอาอะไรที่ใส่ไอพอดมาดูเล่น ฆ่าเวลา แต่พอมาเจอสาวน้อยคนนี้ผมกลับไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง ย้ำอีกทีว่าไม่ใช่คนสวย ไม่รู้ทำไมว่าเหมือนมีเสน่ห์อะไรที่ชวยให้มองได้เรื่อยๆแบบไม่รู้เบื่อก็ไม่ รู้ (มองแค่หน้านะจ๊ะ อย่าคิดอกุศล ^^ ) ทีแบบนี้เวลาเหมือนผ่านไปรวดเร็วเลย รู้สึกเหมือนแค่ไม่นานก็ถึงที่หมายที่ผมต้องลงแล้ว ลงจากรถ ผมมองตามรถเมล์คันนี้แล่นออกไปจนสุดสายตา

ดีนะที่แฟนผมไม่ชอบเข้ามาอ่านบล็อค

ผมเชื่อว่าทุกๆคนคงมีความฝันใช่ไหมครับ หลายๆคนก็สามารถก้าวไปถึงฝั่งฝันอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ บางคนอยู่ในช่วงพยายามจะไปให้ถึง บางคนอยู่ในช่วงเริ่มต้น บางคนก็ยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย

ผมเองก็มีความฝันเหมือนกัน ถึงความฝันของผมจะดูเป็นเด็กไปสักหน่อยเมื่อเทียบกับอายุ มองย้อยกลับไปสมัยยังเป็นเด็ก ถ้ามีใครมาถามผม ผมจะตอบว่าผมอยากเป็นทหารอากาศ คงเพราะยังเด็กอยู่ด้วยมั้ง เลยคิดว่าเป็นทหารอากาศได้ขับเครื่องบินคงจะสนุกไม่น้อย(พอโตมาถึงได้รู้ว่า มันไม่ได้แบบนั้น) พอเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นผมมี 2 ทางเลือก อันแรกอยากเรียนสถาปัตย์เพราะชอบวาดรูป หลายคืนที่แอบอยุ่ดึกเพราะนั่งวาดรูปไปเรื่อยๆจนถึง 5 ทุ่มบ้าน เที่ยงคืนบ้าง(สมัยนั้นผมถูกบังคับให้นอนสามทุ่มครึ่ง) ส่วนอีกทางคืออยากเป็นหมอ ลองคิดดูสิว่าบ้าไหมล่ะ ทั้งๆที่สายที่ผมเรียนมีสอนแค่ฟิสิกส์กับเคมี แต่ไม่สอนชีวะ แต่ผมกลับเอาหนังสือชีวะมาอ่านเพิ่มเติมเอง หลายๆคนในห้องก็มองว่าผมบ้า แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจอยากจะทำ แต่สุดท้าย ผมเรียนมหาลัยในคณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์

ฟังดูก็ตลก นะ ทั้งๆที่สายคอมไม่ได้เกี่ยวกับ 2 สายแรกที่ผมอยากเรียนเลย แต่ผมดันมาพบความชอบของตัวเองเข้าทีหลังในด้านคอมนี่สิ แต่การเป็นโปรแกรมเมอร์ยังไม่ใช่ความฝันสูงสุดของผม ถ้าถามว่าชอบไหมกับการเขียนโปรแกรม ผมก็ชอบนะ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ออกมาจากในจริงอย่างเต็มร้อย อาจจะช้าไปมั้งที่ผมเพิ่งมาค้นพบตัวเองว่ายังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ผม อยากทำอย่างจริงจัง หลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว มีงานมีการทำแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความฝันที่อยากเป็นเกมโปรแกรมเมอร์ ความฝันที่อยากเป็นช่างภาพมืออาชีพ ความฝันที่อยากเป็นนักเขียน ความฝันที่อยากเป็นนัดวาดการ์ตูน

ปัจจุบัน ผมยังไม่สามารถทำมันให้สำเร็จได้เลยสักอย่าง …

วันนี้ได้ฤกษ์รื้อรังหมา เอ๊ย จัดห้อง จัดไปจัดมาไปเจอยา Quomem ที่ผมเคยใช้สมัยเลิกบุหรี่

ผมสูบบุหรี่มตั้งแต่ปี 2 แล้วล่ะ สาเหตุก็คงเหมือนๆกับใครหลายๆคนคือช่วงแรกก็อยากรู้ อยากลอง เท่านั้นเอง แต่ไปๆมาๆมันก็หลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ขาดไม่ได้ ในทุกๆวันต้องมีมันเข้ามาเป็นส่วนประกอบของการใช้ชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็น ที่มหาลัยหรือที่บ้าน จนมาวันหนึ่งก็เริ่มมีความคิดที่จะตัดขาดมันออกไปเข้ามา

หลายๆคนบอกว่าเลิกบุหรี่ง่ายนิดเดียวแค่หักดิบ แต่สำหรับคนที่ใจไม่เข้มแข็งพออย่างผม ทำได้ยากมากๆครับ พยายามหักดิบเป็นสิบๆครั้ง แต่ก็พ่ายแพ้แก่มันอยู่ดี จนสุดท้ายจากการหาข้อมูลในเนต เลยรู้ว่ามียาตัวนี้เป็นตัวเลือกอีกหนึ่งในการช่วยเลิกบุหรี่ (ผมไม่ใช้วิธีเคี้ยวหมากฝรั่งนิโคตินหรือแผ่นแปะนิโคตินครับ เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ผลกับผมแน่ๆ)

ยาตัวนี้ัจริงๆเป็นยารักษาโรคซึมเศร้า แต่ก็มีผลในการยับยั้งอาการขาดนิโคตินของสมองได้เหมือนกัน โดยใน 3 วันแรกให้กินวันละเม็ด ตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไปกินวันละ 2 เม็ดโดยห่างกันอย่างน้อย 8 ชั่วโมง  ผู้กินสามารถสูบบุหรี่ได้เต็มที่ใน 7 วันแรก และให้เลิกเด็ดขาดในวันที่ 8 เป็นต้นไป  ผมเห็นแบบนี้ผมก็ลองซื้อมาครับ

ใน 2-3 วันแรกที่กินยา ยังไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่พอวันที่ 4 นี่แหละ ผมรู้สึกว่าบุหรี่ที่เคยสูบมาตลอดมันไม่อร่อยเหมือนเดิม ยิ่งสูบก็ยิ่งเผื่อนๆจนอดถามตัวเองไม่ได้ว่านี่เราสูบมันไปทำไมตั้งหลาย ปี(วะ) แต่ก็ยังไม่เลิก  พอหมดวันที่ 6 ผมคิดไว้เลยว่าเหลือเวลาสูบบุหรี่ได้อีกวันเดียว วันสุดท้ายจะอัดให้เต็มที่สั่งลาไปเลย แต่พอเอาเข้าจริงๆ ในวันที่ 7 ผมสูบไปได้ไม่ถึงมวนก็ต้องรีบดับ รู้สึกมันคลื่นไส้เหมือนจะอ้วกมากๆเวลาที่อัดควันบุหรี่ลงปอด   จนหมดวันผมไม่ได้แตะบุหรี่อีกเลย   ผมกินยานี้ต่อจนครบเดือนก็เลิกกิน  พูดได้เลยว่าอาการอยากบุหรี่ที่เคยเจอในตอนหักดิบ มันไม่มีเลย ตรงกันข้าม กลับเป็นเวลาได้กลิ่นบุหรี่ทีไรกลับรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาด้วยซ้ำ(อาจจะเป็น เฉพาะผมคนเดียวนะ)  ผมพูดได้เต็มปากเลยว่ายาตัวนี้ได้ผลครับ แต่ก็ขึ้นกับจิตใจของผู้ที่ต้องการเลิกบุหรี่ด้วยนะว่าจริงจังแค่ไหน

ถ้าใครสนใจ หาได้ซื้อได้ตามร้านขายยาใหญ่ๆทั่วไปครับ ผมเห็นหลายๆร้านก็มีขาย แต่ขออย่างเดียว

*** ก่อนใช้ ให้ปรึกษาเภสัชกร/หมอ ให้ละเอียดก่อนนะครับ เพราะยาตัวนี้อาจทำให้เกิดอาการชักในบางคนได้ อันตรายครับ ยังไงก็ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า ***

โชคดีมีชัยทุกคนครับ